Kosova sërish në propagandën e Moskës – Medvedev përmend njohjen e Kosovës dhe kërcënon Perendimin për “pasoja”

Zëvendëskryetari i Këshillit të Sigurimit të Rusisë, Dmitry Medvedev, e ka vendosur sërish Kosovën në qendër të narrativës ruse për të ashtuquajturat “standarde të dyfishta” të Perëndimit. Duke folur për marrëdhëniet e Rusisë me Perëndimin, Medvedevi pretendoi se Kosova është shembull i hipokrizisë së shteteve perëndimore, pasi, sipas tij, ato e kanë njohur pavarësinë e Kosovës, ndërsa nuk i kanë njohur Abkhazinë dhe Osetinë e Jugut.

Megjithatë, një krahasim i tillë i shpërfill dallimet thelbësore ndërmjet këtyre rasteve dhe paraqet në mënyrë të thjeshtuar kontekstin e tyre juridik ndërkombëtar.

Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë nuk e ka konfirmuar interpretimin rus për Kosovën

Një nga faktet më të rëndësishme që Medvedevi e lë jashtë është vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë i vitit 2010.

Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, duke iu përgjigjur pyetjes së Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, arriti në përfundimin se deklarata e pavarësisë së Kosovës e 17 shkurtit 2008 nuk e ka shkelur të drejtën ndërkombëtare.

Gjykata gjithashtu konstatoi se deklarata nuk e kishte shkelur Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së dhe as kuadrin kushtetues të vendosur në kuadër të administrimit ndërkombëtar në Kosovë.

Me fjalë të tjera, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë nuk ka thënë se çdo territor separatist ka automatikisht të drejtë për pavarësi. Por, në të njëjtën kohë, ajo nuk ka konstatuar se vetë deklarata e pavarësisë së Kosovës ishte në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare.

Kosova nuk është “kopje” e Abkhazisë dhe Osetisë së Jugut

Medvedevi përpiqet të krijojë një ekuacion të thjeshtë: Kosova shpalli pavarësinë, pastaj të njëjtën gjë e bënë edhe Abkhazia dhe Osetia e Jugut; Perëndimi e njohu Kosovën, ndërsa refuzoi t’i njohë dy territoret e tjera.

Në rastin e Gjeorgjisë, Rusia i njohu Abkhazinë dhe Osetinë e Jugut si shtete të pavarura më 26 gusht 2008, pas luftës ndërmjet Rusisë dhe Gjeorgjisë.

Bashkimi Evropian edhe sot e konsideron praninë ushtarake ruse në këto rajone në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare dhe mbështet integritetin territorial të Gjeorgjisë brenda kufijve të saj të njohur ndërkombëtarisht.

Kjo tregon se çështja nuk është thjesht „kush e njohu kë“, por edhe si është ndryshuar statusi i territorit, çfarë roli ka luajtur forca ushtarake dhe çfarë pasojash ka një politikë e tillë për integritetin territorial të një shteti tjetër.

“Standardet e dyfishta” si zëvendësim për argumentin

Pretendimi i Medvedevit për standarde të dyfishta përfaqëson një teknikë të njohur propagandistike, të njohur si whataboutism: në vend që të argumentojë dhe mbrojë politikën ruse ndaj Gjeorgjisë, ai e zhvendos vëmendjen te Kosova.

Logjika është e thjeshtë: “Nëse e keni njohur Kosovën, nuk keni të drejtë ta kritikoni Rusinë”.

Por fakti se dy raste mund të krahasohen politikisht nuk do të thotë se ato janë identike nga pikëpamja juridike dhe historike.

Pikërisht për këtë arsye, referimi ndaj Kosovës pa përmendur opinionin e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë përfaqëson një paraqitje selektive të fakteve. Gjykata në vitin 2010 konstatoi shprehimisht se deklarata e pavarësisë së Kosovës nuk e kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare.

Medvedevi hesht edhe për qëndrimin aktual të bashkësisë ndërkombëtare

Politika ruse ndaj Abkhazisë dhe Osetisë së Jugut nuk është një çështje që përfundoi në vitin 2008.

Bashkimi Evropian edhe gjatë vitit 2026 vazhdon të flasë për praninë ushtarake ruse në këto rajone si të paligjshme dhe mbështet integritetin territorial të Gjeorgjisë.

BE-ja ka dënuar praninë ushtarake ruse, njohjen e këtyre rajoneve si “shtete të pavarura” dhe procesin e integrimit të tyre të mëtejshëm në strukturat ruse.

Prandaj, pretendimi i Medvedevit se Perëndimi thjesht “nuk dëshiron ta pranojë realitetin” nuk është një përshkrim neutral i ngjarjeve, por pjesë e një narrative më të gjerë politike ruse.

Nga Kosova te Ukraina – e njëjta matricë propagandistike

Është veçanërisht domethënëse që Medvedevi nuk e përmend Kosovën të izoluar. Ai e përdor atë në kuadër të një narrative më të gjerë me të cilën Rusia përpiqet t’i justifikojë veprimet e saj ndaj territoreve të shteteve të tjera.

Në interpretimin e tij, Rusia është një shtet që vetëm reagon ndaj “planeve agresive” të Perëndimit, ndërsa ndryshimet territoriale që mbështeten nga Moska paraqiten si shprehje e „vetëvendosjes“.

Një argumentim i tillë synon ta zhvendosë fokusin nga pyetja se kush ka ndërmarrë ndërhyrjen ushtarake dhe si është ndryshuar statusi territorial, te pyetja nëse Perëndimi është gjoja hipokrit.

Pikërisht kjo e bën Kosovën një simbol të dobishëm propagandistik për Moskën.

Përfundim

Pretendimi i Medvedevit se Kosova është dëshmi e “standardeve të dyfishta” të Perëndimit bazohet në një paraqitje selektive të fakteve. Ai e barazon Kosovën me Abkhazinë dhe Osetinë e Jugut, edhe pse rrethanat e tyre historike, politike dhe juridike ndërkombëtare janë të ndryshme.

Fakti më i rëndësishëm që ai e lë jashtë është se Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në vitin 2010 konstatoi se deklarata e pavarësisë së Kosovës nuk e kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare.

Në të njëjtën kohë, BE-ja vazhdon të mbështesë integritetin territorial të Gjeorgjisë dhe e konsideron praninë ruse në Abkhazi dhe Osetinë e Jugut në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare.

Prandaj, përmendja e Kosovës nga Medvedevi nuk është dëshmi e „standardeve të dyfishta“, por një përpjekje për ta instrumentalizuar rastin e Kosovës për të relativizuar politikën ruse ndaj Gjeorgjisë dhe shteteve të tjera, integritetin territorial të të cilave Moska e konteston.

Kështu, Kosova në narrativën ruse shndërrohet sërish në mjet për ta devijuar debatin: në vend të përgjigjes ndaj veprimeve të Rusisë në Gjeorgji dhe bazës së tyre juridike ndërkombëtare, publikut i ofrohet një histori për gjoja „hipokrizinë“ e Perëndimit. /The Geopost/