Vuk Drashkoviq për The Geopost: Në vend të sanksioneve, do të ishte më efektive nëse Evropa përfundimisht do t’i kërkonte Serbisë hapjen e dosjes së UDB-së

Sanksionet e shpallura nga BE-ja ndaj Serbisë për shkak të sulmeve të fundit terroriste në Banjskë në Kosovë nuk do ta mbushin mend Serbinë, thotë Vuk Drashkoviq, shkrimtar serb, diplomat dhe lider i Lëvizjes Serbe për Rindërtim (LSR), në një intervistë për The Geopost.

“Nëse do të ndodhë, do të jetë shumë sipërfaqësore dhe simbolike, qeveria dhe regjimi as që do të shqetësohen”, thotë Drashkoviq.

Në vend të çdo sanksioni ekonomik dhe politik, Drashkoviq i sugjeron Evropës si vijon: “Të kërkosh përfundimisht që Serbia të përballet me të vërtetën dhe nuk mund të përballet me të vërtetën pa hapur dosjet sekrete të UDB-së, pa lustruar shërbimet e sigurisë, të cilat nuk e di më nëse janë serbe apo ruse, largimi nga ato shërbime i të gjithë atyre që kanë lidhje me vrasës, me mafiozë, me shërbimin rus mbi të gjitha dhe miratimi i një ligji të ngjashëm me ligjin e miratuar nga Gjermania kur hapi dosjet sekrete të Stasit dhe hapi derën për shërimin e popullit gjerman”.

Ai shpjegon se njerëzit në Serbi janë pengje të UDB-së dhe se ” kësaj hidre të tmerrshme që është në fakt në çdo pore të jetës në Serbi”.

Ai thekson se në Serbi ka shumë njerëz që janë pro luftës dhe se ata janë njerëz në rrjetet sociale, të dehur në rrugë, në sallonet e Akademisë së Shkencave, në mesin e shkrimtarëve, mes komentuesve të gazetave, analistëve, këngëtarëve, fyelltarë, mitomanë…

“Dhe të gjithë ata mbrojtës të vdekjes dhe luftës janë gjithashtu avokatë të një lufte në të cilën dikush tjetër duhet të vdesë”.

Drashkoviq paralajmëron se jemi në një situatë ku ndoshta rrezik edhe më i madh është harrimi i fuqive në Perëndim për atë që është vendosur me Rezolutën 1244 dhe planin e Ahtisarit, që është baza e pavarësisë së Kosovës.

“Marrëveshja e Ohrit për zbatimin, Plani Franko-Gjerman dhe Marrëveshja e Brukselit nuk janë gjë tjetër veçse ecja nëpër korridoret e planit të Ahtisarit”.

Lidhur me rastin e Milan Radoiçiqit, Drashkoviq parashikon me sarkazëm se ai mund të gjykohet eventualisht për shkelje në trafik.

“Ai nuk do të gjykohet për gjënë thelbësore për të cilën duhet të gjykohet – pushtimi i territorit të një vendi tjetër me një formacion të armatosur, me një arsenal armësh për disa qindra njerëz – s’do të gjykohet për këtë”, thotë Drashkoviq dhe shton se dikush nuk mund të gjykohet dikush për një vepër penale, e cila nuk ekziston sipas Kodit Penal të Serbisë.

Ai thekson se në mesin e elitës politike serbe ka një garë se kush e do më shumë Putinin, përkatësisht kë e do më shume Putini. E kur është fjala për qëndrimin e Perëndimit ndaj Serbisë, Drashkoviq thekson se nuk është vetëm qëndrimi i tyre ndaj Serbisë, por ndaj asaj që po ndodh në Bosnje dhe Mal të Zi.

“Në përgjithësi, në rajonin e Ballkanit Perëndimor, mendoj se Perëndimi është duke ndjekur fjalë për fjalë politikën e Neville Chamberlain-it të viteve 1936/1937, atë politikë qetësimi, d.m.th. bëni gjithçka, jepni përparësi paqes.

Intervista e plotë

The Geopost: BE ka paralajmëruar një paketë masash kundër Serbisë për shkak të sulmeve terroriste në Banjskë. A do ta mbushin mend Serbinë sanksionet?

Drashkoviq: Nuk do ta mbushin mend, para së gjithash, sepse është e mundur që të mos ketë asnjë sanksion. Tjetër gjë, nëse do të ketë, do të jenë shumë sipërfaqësore dhe simbolike, qeveria dhe regjimi as që do të shqetësohen. Këtë po e parashikoj duke u nisur nga fakti se për shkak të donacioneve të mëdha, shumave të mëdha të parave që u jep investitorëve të huaj, të gjithëve me radhë dhe shumica e tyre janë nga BE – për ato kompanitë Eldorado – dhe nuk është shumë lehtë për ta të heqin dorë nga fitimet e mëdha që kanë në Serbi.

Edhe ato sanksione simbolike, nëse propozohen, do të ketë tension të madh për futjen e tyre, mendoj se do të ishin kundërproduktive sepse do të interpretoheshin si një sulm evropian ndaj popullit serb; si sanksione antiserbe.

Madje edhe pa asnjë sanksion, ndjenja antievropiane dhe antiperëndimore në Serbi është dramatike, dhe sot ka një mbështetje më të madhe për krimin kundër Ukrainës dhe agresionin kundër Ukrainës në mesin e popullit serb sesa në popullin rus. Mendoj se të gjitha këto janë arsye që na paralajmërojnë se nuk mund të llogarisim në disa lëvizje radikale nga Evropa apo Amerika, sepse si Evropa ashtu edhe Amerika janë në një frikë të madhe se mos e valëzojnë edhe më shumë këtë rajon ballkanik të dhënë për fatkeqësi. Ata na njohën mirë në vitet 1990 dhe vetë mendimi i mundësisë së një ripërtëritjeje të thjeshtë të konflikteve të ngjashme me konfliktet e viteve 1990 e tremb Perëndimin. Nga ana tjetër, mendoj se junta në Kremlin po bën gjithçka që shpërthimi i së keqes nga vitet 1990 të ndodhë pikërisht këtu, për të lehtësuar sa më shumë frontin e tyre në Ukrainë.

The Geopost: Së fundmi ju i keni thënë TV Federale se keni më shumë frikë nga sanksionet morale. Për çfarë keni menduar konkretisht?

Drashkoviq: Unë në atë intervistë  kam thënë se isha i shqetësuar dhe i frikësuar nga sanksionet morale. Bëhet fjalë për sanksionet morale të vendosura ndaj popullit serb dhe viktima të të cilave është populli serb nga viti 2000 e deri më sot, e sidomos pas viteve 2014/2015 dhe këto sanksione futen nga propaganda e regjimit dhe regjimi, duke falsifikuar të vërtetën për vitet 1990, duke festuar krime, kriminelë, duke fshehur nga populli atë që ka ndodhur realisht në vitet 1990 dhe të rinjtë që as nuk i mbajnë mend ato vite, në fakt u përballën me pranimin e asaj që shkatërron qenien morale të popullit serb dhe mbyll të gjitha dyert drejt kthjelltësisë, katarsisit, pendimit për të gjitha ato krime të tmerrshme që u bënë në emër të popullit serb në vitet 1990 nga një mafioz, komunist, grupacion i UDB-së që përmbysi Jugosllavinë dhe i shkaktoi humbjet dhe turpin më të madh popullit serb që kur ne ekzistojmë.

Prandaj, mendoj se edhe Evropa nuk e kupton shkallën e këtij gjenocidi moral kundër popullit serb dhe se nuk bën atë që mund të jetë efektive në vend të ndonjë sanksioni ekonomik dhe politik.

The Geopost: Çfarë sugjeroni?

Drashkoviq: Kërkesa përfundimtare është që Serbia të përballet me të vërtetën. Dhe nuk mund të përballet me të vërtetën pa i hapur dosjet sekrete të UDB-së, pa i lustruar shërbimet e sigurisë, nuk e di më nëse janë serbë apo rusë, duke hequr nga ato shërbime të gjithë ata që janë të lidhur me vrasës, me mafiozë, me shërbimin rus mbi të gjitha dhe miratimin e një ligji të ngjashëm me ligjin e miratuar nga Gjermania kur hapi dosjet sekrete të Stasit dhe hapi derën e shërimit të popullit gjerman. Mendoj se edhe mbështetja financiare dhe kadrovike nga Evropa për një projekt të tillë të hapjes së dosjeve të vdekjeve dhe dosjeve të krimit në Serbi do të përshëndetej nga shumica dërrmuese e qytetarëve serbë. Sepse, në fakt, këtu jemi të gjithë pengje, të burgosur të UDB-së dhe asaj hidre të tmerrshme që është në fakt në çdo pore të jetës në Serbi. Ajo ka oficerët e saj, njerëzit e saj në gjyqësor, në qeveri, në parlament, në Akademinë e Shkencave, në media dhe po kryen një krim moral ndaj popullit serb.

The Geopost: Sa oreks ka në një Serbi të tillë për një inkursion apo sulm të madh ushtarak? Pas dështimit në Kosovë, regjimi serb do të synojë më fort drejt Bosnje-Hercegovinës, Malit të Zi?

Drashkoviq: Shumica dërrmuese e serbëve në Serbi dhe jashtë Serbisë janë natyrisht kundër luftës dhe ripërtëritjes së çdo gjëje të ngjashme me atë që kemi mbijetuar dhe përjetuar tragjikisht në vitet 1990. Mirëpo, të shumtë janë ata që janë pro luftës në rrjetet sociale, të dehur në rrugë, në sallonet e Akademisë së Shkencave, mes shkrimtarëve, mes komentuesve të gazetave, analistëve, mes këngëtarëve, fyelltarëve, mitomanëve… ata janë ata që haptazi bëjnë thirrje për kthimin e ushtrisë në Kosovë, për krijimin e botës serbe, që është një emër tjetër për botën ruse të Vladimir Putinit, dhe bota ruse e Vladimir Putinit është një kopje e botës gjermane të Adolf Hitlerit. Dhe të gjithë ata mbrojtës të vdekjes dhe luftës janë gjithashtu avokatë të një lufte në të cilën dikush tjetër duhet të vdesë. Tani jemi në një situatë ku ndoshta jemi në rrezik më të madh nga harresa e atyre forcave në Perëndim, në botën demokratike, të cilat po bien në disa bodrume të pakuptueshme, të pakuptueshme për mua, pa rrugëdalje, duke harruar edeh vetë atë që u vendos me Rezolutën 1244 dhe duke harruar planin e Ahtisarit që është themeli i pavarësisë së Kosovës.

Tani krijohet përshtypja te populli – marrëveshja e Brukselit, plani franko-gjerman dhe plani amerikan, pastaj marrëveshja e Ohrit – se këto janë disa marrëveshje të reja, disa diskutime të reja për statusin e Kosovës, dhe më pas Perëndimi dëgjon se ‘ Duhet të krijohet Unioni i Komunave Serbe” (AKS), “Do të bëjnë presion ndaj kryeministrit Kurti për të formuar AKS-në”… Nuk kanë çfarë të bëjnë presion dhe nuk kanë bisedime të tjera për të udhëhequr, përveç atij që Serbia duhet ta bëjë, ta pranojë planin e Ahtisarit dhe se zoti Kurti duhet ta pranojë planin e Ahtisarit. Ai (Kurti) ishte kundër planit të Ahtisarit kur ai plan u pranua në Vjenë në vitin 2006, kur u vendos statusi përfundimtar i Kosovës, por Kosova e pranoi atë plan, e inkorporoi në Kushtetutën e saj, në ligjet e saj dhe në planin e Ahtisarit, të cilin Kosova e pranoi është edhe Asociacioni i Komunave Serbe. Të flasësh për obligimin për të pranuar atë që tashmë është pranuar me dokumentin e Ahtisarit është diçka e pakuptimtë. Mund të flitet për plan Ahtisar plus kur është fjala për Asociacionin e Komunave Serbe, për ta saktësuar pak më shumë, por as zoti Kurti nuk mund të thotë ‘nuk e dua Asociacionin e Komunave Serbe’. Epo, është pranuar, është në dokumentin e Ahtisarit. Serbia nuk mund ta refuzojë dokumentin e Ahtisarit, sepse nuk është pranuar nga Rusia në momentin e fundit dhe sepse Rusia nuk është as Kuint, as Këshill i Sigurimit. Dokumenti i Ahtisarit është një dokument i miratuar sipas rezolutës 1244 dhe thjesht kemi para nesh një situatë të qartë se Marrëveshja e Ohrit për Implementim, Plani Franko-Gjerman dhe Marrëveshja e Brukselit nuk janë gjë tjetër veçse ecja nëpër korridoret e planit të Ahtisarit. Le t’i quajmë faktet me emrin e tyre të vërtetë dhe të kërkojmë atë që është e lehtë për t’u marrë sepse ajo tashmë është miratuar.

The Geopost: Njohja e parë de facto pastaj AKS, thotë Kurti. Serbia mbron të kundërtën.

Drashkoviq: Ka shumë gjëra që shqiptarët kanë pranuar në dokumentin e Ahtisarit dhe këtë pas presioneve të mëdha e di, ndaj të cilave janë ekspozuar në vitin 2006, në radhë të parë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Mendoj se niveli i vetëqeverisjes lokale që u jepet dhe garantohet komuniteteve joshqiptare në Kosovë, përfshirë atë serb, është ndër standardet më të larta të BE-së dhe vetëqeverisja ekonomike dhe kulturore e komunave me shumicë serbe në Kosovë sipas dokumentit të Ahtisarit është disa shtiza mbi autonominë dhe të drejtat e tilla të komunave në Serbi. Sot, ne mund të dëgjojmë marrëzi dhe njerëzit këtu i besojnë sepse janë viktima të një propagande të tillë – sikur të jemi të kërcënuar nga rreziku që shqiptarët të përvetësojnë kishat dhe manastiret tona, se ne duhet të luftojmë për të drejtat e trashëgimisë fetare serbe në Kosovë. Në dokumentin e Ahtisarit, fjalia është fjalë për fjalë: “të gjitha kishat, manastiret dhe pronat e tyre në Kosovë janë pronë e Kishës Ortodokse Serbe me seli në Beograd”.

Në dokumentin e Ahtisarit është një dispozitë dhe kjo është pranuar nga shqiptarët, se rreth 40 kisha dhe manastire janë vendosur si zona të mbrojtura në të cilat shqiptarët jo vetëm që nuk mund të vendosen, por as nuk lejohen të hyjnë pa miratimin e atyre manastireve ose kishave. Zonë e mbrojtur sipas dokumentit të Ahtisarit është edhe manastiri i Banjskës. Pyetja e madhe është pse shqiptarët po fillojnë ta shkelin gjithnjë e më shumë atë dokument, por ata e pranuan dhe morën zotim kushtetues që në gjithë territorin e Kosovës gjuha serbe të jetë e barabartë me shqipen, mbishkrimi të jetë dygjuhësh, cirilikja e barabartë me alfabetin latin të gjuhës shqipe, duhet të formohet një njësi e posaçme policore e cila do të monitorojë veçanërisht kishat dhe manastiret, që shumica e anëtarëve të asaj njësie duhet të jenë serbë dhe komandanti i saj gjithashtu duhet të jetë serb.

Ndryshe është tani që nga këtu në Beograd është bërë një fushatë kundër serbëve që janë futur në njësinë policore, se kanë tradhtuar, se janë tradhtarë të kombit sepse i bashkohen njësitit të policisë shqiptare. Pra, çfarë njësie policore do t’i bashkohen në Kosovë, përveç një njësie të tillë. Nuk ka dhe as nuk mund të ketë njësi policore serbe, as ushtri, as polici, as pushtet shtetëror me rezolutën 1244. Njerëzit këtu nuk e dinë se Rusia jonë vëllazërore, kur ishte në rend dite procedura për dokumentin e Ahtisarit votoi për katër parime dhe u pajtua me katër parime në të cilat mbështetet dokumenti i Ahtisarit: nuk ka kthim në gjendjen e para vitit 1999, me fjalë të tjera, nuk ka kthim të shtetit të Serbisë në Kosovë; nuk ka bashkim të Kosovës me Shqipërinë; nuk ka ndarje të Kosovës dhe parimi i katërt, standardet më të larta evropiane për mbrojtjen e popullit serb, të drejtave të tij individuale, kolektive, fetare në Kosovë. Dhe ky është themeli mbi të cilin duhet të mbështetet e ardhmja dhe ajo marrëveshje që më në fund duhet të nënshkruhet për normalizimin e përgjithshëm të marrëdhënieve ndërmjet Serbisë dhe Kosovës. Fjala vjen, në dokumentin e Ahtisarit thuhet qartë se Serbia, për disa arsye emocionale dhe historike, nuk është e detyruar ta njohë zyrtarisht pavarësinë e Kosovës, por është e detyruar të pranojë anëtarësimin e Kosovës në të gjitha organizatat ndërkombëtare, përfshirë edhe OKB-në.

The Geopost: Vuçiq shpesh i referohet kësaj, duke injoruar detyrimin për të pranuar anëtarësimin e Kosovës në organizatat ndërkombëtare.

Drashkoviq: Kështu shkruhet në atë që u pranua në Bruksel, këto janë të gjitha formulime nga dokumenti i Ahtisarit, por ne, përkatësisht përfaqësuesit perëndimorë e kemi harruar disi atë dokument të Ahtisarit dhe duhet të insistojmë në aplikimin e tij nga Serbia dhe Qeveria e Kosovës.

The Geopost: Të kthehemi te ngjarjet e fundit tragjike në Kosovë. Një nga autorët e sulmit në Banjskë, Milan Radoiçiq, pasi pranoi se kishte marrë pjesë, u ndalua dhe u lirua pas vetëm 12 orësh. A do të mbetet pa përgjigje kjo çështje gjyqësore?

Drashkoviq: Unë guxoj të parashikoj se nuk do të ketë gjyq për të, ose nëse do të ketë, do të jetë një parodi e gjyqit. Pse? Sepse sipas kushtetutës aktuale të Republikës së Serbisë, ai nuk ka qenë në territorin e një shteti të huaj. Sipas Kushtetutës së Republikës së Serbisë, Kosova është Serbi. Sipas preambulës së Kushtetutës së Republikës së Serbisë, të gjitha këto bisedime, marrëveshje ndërmjet Serbisë dhe Kosovës janë në fakt bisedime mes Serbisë dhe Serbisë, është marrëzi dhe populli serb detyrohet që nga propaganda e tmerrshme të jetë peng apo besimtar i marrëzive të tilla.

Që nga e drejta romake, e kam thënë dhe shkruar kaq herë këtu, ka qenë i vlefshëm parimi ‘impossibilium nulla est detyrim’ – një normë që nuk mund të zbatohet, nuk mund të respektohet, nuk e detyron askënd. Prandaj, në Kushtetutën e Serbisë mund të shkruani se Kosova është pjesë e Serbisë, por nëse është pjesë e Serbisë, atëherë Serbia duhet të ushtrojë autoritet mbi atë Kosovë, e ajo nuk ushtron asnjë autoritet mbi Kosovën dhe nuk mund ta ushtrojë atë. Prandaj, ajo preambulë nuk është e detyrueshme për askënd. Serbia mund të ushtrojë pushtetin duke krijuar një qeveri. Si? Me luftë. Dhe ajo luftë do të ishte një shkelje e tmerrshme e rezolutës 1244 dhe një luftë me NATO-n. Do të ishte fatkeqësi edhe për shqiptarët edhe për serbët, por padyshim një fatkeqësi për Serbinë. Nga ana tjetër, pse nuk mund të gjykohet Radoiçiq? Në kodin penal të Republikës së Serbisë, i cili gjithashtu është i pakuptimtë, nuk ka vepër penale të formimit të formacionit paraushtarak. Ai nuk mund të gjykohet për formimin e një formacioni paraushtarak sepse dikush nuk mund të gjykohet për një vepër penale që nuk ekziston sipas Kodit Penal të Serbisë. Për çfarë do të gjykohet? Le të themi për ndonjë shkelje të trafikut, ose nuk e di për çfarë. Por për gjënë thelbësore për të cilën ai duhet të gjykohet – pushtimi i territorit të një shteti tjetër me një formacion të armatosur, me një arsenal armësh për disa qindra njerëz – ai nuk do të gjykohet për këtë.

The Geopost: Kosova kërkon hetim ndërkombëtar për ngjarjet në Banjskë. A duhet të nisë një hetim i tillë dhe kush, sipas jush, duhet ta drejtojë atë?

Drashkoviq: Mendoj se duhet të bëhet një hetim ndërkombëtar dhe ai duhet të jetë i shpejtë. Këtu në Beograd thonë se ajo që po hetojnë shqiptarët është gënjeshtër, shqiptarët thonë se ajo që gjoja po hetojnë në Beograd është gënjeshtër. Prandaj, le ta kryejnë Kfor-i dhe EULEX-i shpejt dhe me vendosmëri këtë hetim.

The Geopost: Ka akuza për ndikim rus në ngjarjet në Banjskë. Deri në çfarë mase kjo e liron Vuçiqin nga përgjegjësia e tij?

Drashkoviq: Nuk mund të shfajësojnë askënd që është kreu i shtetit të Serbisë. Nëse do të isha kreu i shtetit të Serbisë dhe shërbimi rus do të vepronte në Serbi dhe nëse, për shembull, Vagnerët mund të mobilizonin njerëzit në Serbi dhe të krijonin kampe trajnimi ushtarak në Serbi, pavarësisht nëse e dija apo jo, do të ishte përgjegjësia ime.

The Geopost: A ka frikë Vuçiq nga Putini?

Drashkoviq: Mendoj se do të ishte më mirë ta pyesim Vuçiqin. Unë e di vetëm se në vitin 2012, kur SNS ishte në maja, gjithçka ishte plot shpresë, gjithçka ishte fitimprurëse dhe miratimi i Marrëveshjes së Brukselit ishte fitimprurës dhe shumë gjëra të tjera ndodhën në fillim. Në fillim u diskutua hapur për integrimin euroatlantik të Serbisë. Vuçiq deklaroi në Fakultetin e Shkencave Politike se 90 për qind e të gjitha problemeve të sigurisë dhe zhvillimit në Serbi do të zgjidheshin nëse Serbia anëtarësohej në aleancën e NATO-s. Pikërisht. Dhe më pas ai tha, për fat të keq, shumica dërrmuese e njerëzve janë kundër aleancës së NATO-s. Gjithashtu e vërtetë. Por pse shumica dërrmuese e popullit serb është kundër aleancës së NATO-s? Pikërisht për shkak të këtyre sanksioneve morale, shkatërrimit moral dhe mendor të popullit serb nga propaganda e orkestruar nga vetë shteti. Veç kësaj, e them shpesh, një burrë shteti i përgjegjshëm duhet të bëjë atë që është në interes të popullit dhe të shtetit edhe nëse shumica dërrmuese e popullit është kundër kësaj në atë moment. Në fakt po citoj Kemal – Pasha Atataturkun. Askush nuk ndërmori lëvizje aq madhështore, të guximshme, të rrezikshme si Kemal Pashë Ataturku, kur ai krijoi fjalë për fjalë një Turqi të re, moderne, evropiane brenda natës nga Turqia e prapambetur osmane, kur u mallkua, u kërcënua se do ta vrisnin, për t’u kthyer pastaj pas disa vitesh, kur i panë rezultatet e gjithë kësaj, për ta quajtur baba i kombit, baba i turqve. E them shpesh këtu, dhe ia kam thënë edhe Vuçiqit kur jemi takuar në ato vite dhe kur e kam mbështetur fuqishëm këtë orientim drejt Evropës, drejt NATO-s, se ata që nuk duan të rrezikojnë më shumë rrezikojnë, citova gjeneralin De Gol. Fatkeqësisht, që nga agresioni rus në Donbas, i cili filloi në vitin 2014, një valë putinofilie ka filluar të prekë Serbinë.

Më kujtohet, Tomislav Nikolić ishte president i Serbisë, Putini erdhi këtu vetëm për disa orë dhe shkoi në Lubjanë për të kaluar natën atje. Në ato pak orë, presidenti i atëhershëm i Serbisë, Tomislav Nikolić, erdhi për ta puthur nëntë herë dhe më pas filloi loja se kush e do më shumë Putinin, apo kë e do më shumë Putini. Jo vetëm mes njerëzve në krye të shtetit serb, por edhe mes opozitës. Gara e madhe kush është më shumë i Putinit. Kështu që Putinofilia arriti përmasat e një cunami të vërtetë që sot të kemi një situatë të tmerrshme për të cilën do të turpërohemi si komb përballë historisë – se përqindja e atyre në mesin e serbëve që mbështesin krimin kundër Ukrainës është më e lartë sesa te rusët. Unë vazhdoj të them – ne po humbasim një mundësi historike si komb për të mbështetur Rusinë në përballjen e këtij krimi kundër Ukrainës dhe kundër Rusisë. Ky nuk është vetëm një krim kundër Ukrainës, ky është gjithashtu një krim kundër popullit rus, historisë, kulturës së tij të lavdishme. Askush nga këtu nuk e mbështeti fatkeqin Alexei Navalny, as nuk e mbështet nobelistin Dmitriy Muratov, gazetarin brilant që në mes të Moskës, në këtë kohë, guxoi të shtypte gazetën e tij në gjuhën ukrainase dhe ruse. Askush nuk u jep mbështetje dhjetëra mijëra rusëve, të rinj, të arsimuar, që janë në gulag sepse janë kundërshtarë të këtij krimi kundër dy kombeve më të mëdha sllave. Mbështetja e Serbisë do të thoshte shumë për ta, por Serbia nuk i përkrah. Të çmendurit marshuan nëpër qytetet serbe me shkronjën e çmendur Z, në mbështetje të Armagedonit mbi Ukrainën.

The Geopost: Për Putinin, pra, duhet përpjekje për t’iu servilosur dhe nënshtruar. E kundërta duket se është rasti me zyrtarët perëndimorë. Çfarë mendoni ju?

Drashkoviq: Nuk është vetëm qëndrimi i Perëndimit ndaj Serbisë, por edhe qëndrimi ndaj asaj që po ndodh në Bosnje dhe ndaj asaj që po ndodh në Mal të Zi. Në përgjithësi, në rajonin e Ballkanit Perëndimor, mendoj se Perëndimi është duke ndjekur fjalë për fjalë politikën e Neville Chamberlain-it të viteve 1936/1937, atë politikë qetësimi, d.m.th. të stabilizimit, luftës. Bëni gjithçka, jepuni në interes të paqes. Kujt ia dorëzoni? Pak më parë keni pyetur nëse Serbia do të shkojë në Bosnje, a do të shkojë në Mal të Zi. Si do ai? Epo, nëse rubineti i mbështetjes ideologjike, financiare, propagandistike kishtare për partitë e Proputinit në Mal të Zi do të mbyllej, populli i Proputinit në Republikën e Serbisë do të rrëzohej për shtatë ditë.

The Geopost: Kush do ta prishë atë?

Drashkoviq: Po ai që jep përkrahje. Pa mbështetjen e Serbisë, financiare, politike dhe kishtare, gjërat në Bosnje dhe Hercegovinë do të kishin filluar të rregulloheshin shumë shpejt. Procesi i shpërbërjes dhe shkatërrimit së Malit të Zi do të ndalohej shumë shpejt, sepse tani armiku më i madh i Malit të Zi është partia dhe lideri i saj, që kryen dy krimet më të mëdha në sytë e partive të Proputinit në Mal të Zi. Imagjinoni, ata guxuan të ripërtërijnë pavarësinë e Malit të Zi në 2006, dhe imagjinoni se e futën Malin e Zi në Aleancën e NATO-s. Kjo është e pafalshme. Dhe ata nuk duhet të thonë – këto janë krime që ne nuk do t’i falim. Ata nuk guxojnë ta thonë këtë, dhe e dinë se Mali i Zi nuk është sot në Aleancën e NATO-s, se sot Boka  e Kotorrit do të ishte Latakia, në fakt, se Vagnerët do të ishin nëpër Mal të Zi, se gjaku do të rridhte nëpër Mal të Zi, se ata do të vinin prej andej në Bosnje dhe prej këtu do të përhapej gjak në gjithë Serbinë. Por për këto gjëra nuk flitet dhe Perëndimi mbyll një sy ndaj këtyre fakteve. Perëndimi është ende në pozicionet e Neville Chamberlain, dhe ne e dimë se çfarë solli politika e Neville Chamberlain dhe ato lëshime ndaj Hitlerit – lëshime, lëshime, lëshime, në fund u ngrit një mur dhe lufta filloi.

The Geopost: Z. Drashkoviq, një pyetje e fundit. Nëse nuk gabohem në këtë sallë ku po flasim, dikur keni planifikuar të formoni krahun e djathtë evropian të Serbisë. A është e vërtetë?

Drashkoviq: Po, kam pasur për qëllim të formoj një të djathtë serbe, por një të djathtë evropiane, civile serbe. Dhe LSR është parti e së djathtës tradicionale serbe, pra e djathta nga shekulli i 19-të, e djathta nga fillimi i shekullit të 20-të, e djathta eksponent i së cilës ishte p.sh. mbreti Aleksandër, i cili kurrë në jetë nuk u pajtua për të vendosur marrëdhënie diplomatike me Rusinë bolshevike, e djathta, ambasadori i së cilës në Rusi pas revolucionit, në pritjen e parë diplomatike të organizuar nga Lenini, për diplomatët e huaj, i tha Leninit në fytyrë: “Zoti Iliq, ju jeni terrorist. Rendi që po krijoni është terrorist”. Ishte zëvendësi ynë, ambasadori ynë, përfaqësuesi i së djathtës civile evropiane serbe, Miroslav Splajkoviq. Nipi i tij është në LSR.

/TheGeopost/