Deklarata e Paunoviqit: Jo gafë, por pasqyrë e politikës së Beogradit ndaj Kosovës

Deklarata e Paunoviqit nuk ishte një rrëshqitje në gjuhë. Kushdo që është i njohur me median pro-qeveritare të Serbisë e di se një retorikë e tillë u bë pjesë e rrymës kryesore politike.

 Sofija Popoviq

Kanë kaluar pothuajse dy javë që kur Ministrja e Administratës Publike dhe Vetëqeverisjes Lokale e Serbisë, Snezana Paunoviq, deklaroi se, nëse do të kishte qenë në pozicionin e Slobodan Millosheviqit, do ta kishte “pastruar etnikisht Kosovën”.

Pavarësisht zemërimit të shprehur si brenda ashtu edhe jashtë vendit, pothuajse asgjë nuk ka ndryshuar në Serbi.

Ministri nuk ka dhënë dorëheqjen. Kryeministri ka heshtur. Presidenti Aleksandar Vuçiç thjesht ka vazhduar fushatën për zgjedhjet parlamentare, kurdo që ato të shpallen përfundimisht.

Në vend që të kërkonte falje, Paunoviq u përpoq të sqaronte vërejtjet e saj. Ajo pretendoi se kishte përdorur thjesht një “term të pafat” dhe në fakt kishte nënkuptuar “deportim vullnetar”.

Megjithatë, se çfarë është saktësisht “deportimi vullnetar”, ministri nuk u shqetësua kurrë ta shpjegonte.

Vetëm disa ditë pas deklaratës së saj tronditëse, doli në pah një tjetër histori. Ndërsa ushqente publikun serb me histori për spastrimin etnik si zgjidhje, media zbuloi se Paunoviq ka vazhduar të marrë një pagë si drejtor i përkohshëm i Institutit të Farmacive të Pejës për katër vjet pasi vetë institucioni ishte shpërbërë me një vendim të Qeverisë serbe.

Sipas raportimeve të medias, ajo mori më shumë se 146,000 euro nga taksapaguesit serbë ndërsa drejtonte zyrtarisht një institucion që nuk ekzistonte më.

Ka diçka dhimbshëm të njohur në lidhje me këtë.

Në Serbi, ata që i ndërtojnë karrierat e tyre politike duke shpallur se janë mbrojtësit përfundimtarë të Kosovës, shpesh duket se përfitojnë nga ky rol më shumë se kushdo tjetër.

Paunoviq nuk është një person i jashtëm politik. As nuk është dikush që e gjeti veten aksidentalisht në qeveri, si Kryeministri i Serbisë Đuro Macut.

Ajo është një zyrtare e lartë e SPS-së – partia e Slobodan Millosheviqit që, më shumë se tre dekada pas luftërave të viteve 1990, nuk është shkëputur kurrë vërtet nga trashëgimia e saj politike.

As Partia Progresive Serbe dhe as Presidenti Vuçiç, në këtë rast, nuk e kanë bërë këtë.

Pikërisht për këtë arsye Snežana Paunoviq është ministrja më e ndershme në Serbinë e Vuçiqit.

Për vite me radhë, retorika nacionaliste nuk ka qenë një pengesë politike në Serbi. Më shpesh sesa jo, ajo ka qenë një rrugë drejt përparimit politik.

Ka po aq pak arsye për t’u habitur që një deklaratë e tillë vjen nga një qeveri, angazhimi i së cilës për pajtimin rajonal është vënë vazhdimisht në pikëpyetje.

Kohët e fundit, edhe samiti i liderëve të Ballkanit Perëndimor në Tivat, një takim që synonte të promovonte integrimin evropian dhe bashkëpunimin rajonal, u eklipsua nga incidente që nxitën më tej tensionet në vend të besimit.

Deklarata e Paunoviqit nuk ishte një gabim në gjuhë.

Kushdo që është sadopak i njohur me peizazhin mediatik proqeveritar të Serbisë e di se ky lloj retorike është bërë pjesë e rrymës kryesore politike. Referencat ndaj armiqve, tradhtarëve, mercenarëve të huaj dhe kërcënimeve ekzistenciale dominojnë diskursin publik me një rregullsi alarmuese. Në këtë sfond, nuk është për t’u habitur që qeveria duket se supozon se kjo polemikë do të zhduket së shpejti, e zëvendësuar nga një tjetër shpërqendrim politik i sajuar.

Por deklarata e Paunoviqit mbart edhe një mesazh tjetër.

Është një mesazh për ato kryeqytete evropiane që vazhdojnë të këmbëngulin që Serbia duhet të ecë përpara në procesin e saj të pranimit në BE, pavarësisht provave në rritje të prapambetjes demokratike.

Sa sinjale të tjera duhet të vijnë nga Beogradi përpara se të bëhet e qartë se ku qëndron problemi?

Sa ministra të tjerë duhet të flasin gjuhën e viteve 1990 përpara se të pranohet se vlerat evropiane nuk përthithen thjesht duke miratuar legjislacionin evropian?

Nëse, pas gjithë kësaj, disa shtete anëtare të BE-së ende zgjedhin ta shpërblejnë këtë qeveri me përparim të mëtejshëm në procesin e anëtarësimit, ato nuk do të jenë më në gjendje të pretendojnë se nuk e dinin se kë po shpërblenin.

The GeoPost