Putini imiton Millosheviqin

Eksluzive per The Geopost: Janusz Bugajski

Strategjia e Presidentit Vladimir Putin në Ukrainë imiton atë të Slobodan Millosheviqit në ish-Jugosllavi. Në të vërtetë, Rusia “vëllai më i madh” po adopton gjithnjë e më shumë metodat e “vëllait më të vogël” dhe rezultatet në mënyrë të ngjashme do të çojnë në shpërbërjen e Federatës Ruse. Ashtu si Beogradi në vitet 1990, Moska përdor katër komponentë kryesorë në sulmin e saj ndaj Ukrainës: justifikimet historike, dezinformatat, pushtimet territoriale dhe etnocidi ose gjenocidi.

Nacionalistët serbë pretendojnë se kombi i tyre solli qytetërimin në Ballkan, ashtu siç pretendojnë nacionalistët rusë për perandorinë e tyre më të madhe. Ata gjithashtu besojnë se Kisha Ortodokse Serbe është më e vjetra në rajon, megjithëse Kisha Ortodokse Bullgare u themelua tre shekuj më parë dhe aneksimi i Serbisë nga Bullgaria në shekullin e dhjetë solli alfabetin cirilik dhe tekstet fetare sllave në Serbi. Në mënyrë të ngjashme, Moska është përpjekur të përvetësojë Kishën Ortodokse të Kievit shekullore, duke pretenduar se Kisha Ortodokse Ruse është “Roma e Tretë”.

Kremlini sajon histori të rreme për të diskredituar viktimat e tij, duke përsëritur shumë nga akuzat që Beogradi bëri kundër boshnjakëve, kroatëve dhe shqiptarëve. Ukrainasit portretizohen si nazistë, terroristë dhe kriminelë, madje ngrihen akuza për marrjen e organeve, duke imituar pretendimet e rreme të Beogradit kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe liderëve të shtetit kosovar.

Një objektiv prioritar rus në Ukrainë është përvetësimi dhe aneksimi i territoreve për të zgjeruar perandorinë ruse post-sovjetike. Po kështu, qëllimi kryesor i Beogradit ishte të pushtonte sa më shumë territor që të ishte e mundur nga Jugosllavia e shkatërruar në mënyrë që të krijonte një dominim më të madh serb. Njoftimi se të gjithë serbët duhet të jetojnë në një shtet tani po përsëritet nga Moska me të njëjtat pretendime për rusët.

Projekti i “Serbisë së Madhe” përfundimisht dështoi, por si në Ukrainë, ai u shoqërua me krime lufte të përhapura, duke përfshirë vrasjet masive, përdhunimet, torturat, dëbimet, kampet e përqendrimit, bombardimet pa dallim të civilëve, asgjësimin kulturor dhe shkatërrimin e infrastrukturës. Si shteti rus ashtu edhe ai serb në thelb po kryejnë gjenocid ose etnocid siç përcaktohet nga Konventa e Kombeve të Bashkuara për Genocidin – për të shkatërruar qëllimisht, tërësisht ose pjesërisht, një grup kombëtar, etnik, racor ose fetar.

Në luftën e Rusisë kundër Ukrainës ka pasur një kontrast të dukshëm midis Moskës dhe Beogradit. Nacionalistët serbë ishin ekskluzivisht etnikisht dhe nuk mund ta imagjinonin t’i kthenin boshnjakët, shqiptarët apo kroatët në serbë. Nacionalizmi imperialist rus, nga ana tjetër, është gjithëpërfshirës dhe kërkon t’i kthejë me forcë kombet e tjera në rusë, duke fshirë gjuhën, kulturën dhe historinë e tyre gjatë procesit. Megjithatë, ndërsa kjo politikë dështon gjithnjë e më shumë duke kthyer më shumë jo-rusë kundër Perandorisë së Moskës, Putini mund të ndjekë shembullin e Millosheviqit në vetë Rusinë.

Nëse Kremlini përdor etno-nacionalizmin rus për të mbajtur të paprekur shtetin federal, ai do të provokojë një sërë reagimesh etno-nacionaliste në të gjithë vendin dhe do të kontribuojë në dhunën e përhapur. Nxitja e ksenofobisë, islamofobisë dhe ndjenjave kundër emigrantëve do të ndezë një fitil që Moska është e pafuqishme ta shuajë. Moska mund të përpiqet të imitojë Serbinë në vitet 1990 duke mobilizuar rusët etnikë për të nxjerrë rajone etnikisht homogjene nga republikat rebele dhe për të dëbuar popullsinë jo-ruse, por kjo vetëm do të përshpejtojë rënien e shtetit.

Ashtu si Putini, edhe Millosheviqi u gjykua dhe u dënua për krime lufte gjatë luftës së Serbisë kundër Kosovës. Aktakuzat specifike nga Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë përfshinin krime kundër njerëzimit në Bosnje-Hercegovinë, Kosovë dhe Kroaci. Këto përfshinin gjenocid, dëbim, vrasje, persekutim mbi baza politike, racore dhe fetare, akte çnjerëzore, shfarosje, burgosje, tortura dhe shkatërrim të gjerë të pronës.

Gjykata Ndërkombëtare Penale (ICC) ka lëshuar një urdhër arresti për Putinin me akuza për krime lufte, duke u fokusuar veçanërisht në deportimin e paligjshëm të dhjetëra mijëra fëmijëve nga Ukraina në Rusi. Lista e krimeve padyshim do të rritet pasi masat ligjore do të analizojnë abuzimet e shumta të kryera nga ushtria ruse në Ukrainë, duke përfshirë vrasjet masive të civilëve, përdhunimin, torturën, zhvendosjen e detyruar, shkatërrimin e infrastrukturës dhe pronës, shkatërrimin e trashëgimisë kombëtare dhe kulturore dhe rusifikimin e dhunshëm.

Millosheviq u arrestua dhe u deportua në Hagë dhe vdiq në një qeli burgu gjatë gjykimit të tij. Deri në momentin e shkrimit të këtij artikulli, askush në Moskë nuk është i gatshëm të kapë Putinin dhe ta dorëzojë atë në GJPN. Por ndërsa Rusia dobësohet nga humbjet masive ushtarake dhe ekonomike, mundësitë për rrëmbim të pushtetit do të rriten dhe lidershipi i ri mund të zgjedhë ta bëjë Putinin kokë turku për krimet e tyre të përbashkëta. Edhe më e mundshme është vrasja e Putinit nga një prej bashkëpunëtorëve të tij aktual.

Janusz Bugajski është bashkëpunëtor i lartë në Fondacionin Jamestown në Uashington DC. Libri i tij më i fundit është Failed State: A Guide to Russia’s Rupture. Libri i tij i ardhshëm titullohet Pivotal Poland: Europe’s Rising Strategic Player./The Geopost/