Propaganda ruse kundër “revolucioneve me ngjyra” si mburojë për Aleksandër Vuçiqin

Dr Boris Varga

Për gati dy muaj, në Serbi janë mbajtur protesta dhe bllokada për vdekjen e 15 personave që vdiqën kur një tendë u shemb në stacionin hekurudhor të Novi Sadit të rinovuar së fundmi. Që atëherë, protestat janë rritur çdo ditë dhe janë duke u bërë më të përhapura në të gjithë Serbinë. Qytetarët, veçanërisht të rinjtë studentë, nxënës dhe prindërit e tyre, protagonistë të protestave, kërkojnë që shteti të luftojë korrupsionin, krimin e organizuar dhe degradimin e demokracisë.

Presidenti Aleksandar Vuçiq, si në protestat e viteve të kaluara, sheh një tentativë për grusht shteti dhe ka përsëritur vazhdimisht se në Serbi nuk do të ketë “revolucion me ngjyra”. Të njëjtën gjë e përsërit edhe kryeministri serb, Millosh Vuçiq, dorëheqja e të cilit është një nga kërkesat kryesore të protestuesve.

Frikësimi i qytetarëve serbë nga ‘revolucionet me ngjyra’ dhe Maidani ukrainas është një rrëfim i vazhdueshëm i Presidentit Aleksandar Vuçiq dhe Partisë Progresive Serbe në pushtet. Mesazhi i regjimit është se ai është garantuesi i stabilitetit dhe paqes, ndërsa protestuesit bëjnë thirrje për luftë dhe mjerim, si në Ukrainë pas Euromaidanit.

Ky është edhe rrëfimi i mediave ruse që Moska po përhap në ish-republikat komuniste. Shembulli më i mirë është Gjeorgjia dhe qeveria antidemokratike pro-Moskës pas zgjedhjeve të tetorit, kundër së cilës po organizohen edhe protesta. Mbi bazën e narrativës së mediave ruse, frikës nga pasojat e luftës në Ukrainë, kryeministrat e Hungarisë dhe Sllovakisë – Viktor Orban dhe Robert Fico – po fitojnë mbështetje politike. Moldavia dhe Rumania janë gjithashtu objektiva të fushatës propagandistike të Moskës gjatë zgjedhjeve.

Sipas opozitës serbe, Rusia dhe Serbia formuan fshehurazi një “Grup Pune për të Luftuar Revolucionet me Ngjyra” para fillimit të luftës në Ukrainë. Marrëveshja u arrit nga ish-ministri i Brendshëm serb Aleksandar Vulin dhe kreu i atëhershëm i Këshillit të Sigurisë Kombëtare të Rusisë, Nikolai Patrushev. Lufta kundër “revolucioneve me ngjyra” është ndër prioritetet e Organizatës së Bashkëpunimit të Shangait, të udhëhequr nga Kina dhe Rusia.

Në fund të nëntorit, partia Lëvizja Socialiste e Aleksandar Vulin, e cila është anëtare e koalicionit qeverisës, i dorëzoi Asamblesë Kombëtare Serbe një projektligj për një regjistër të posaçëm të agjentëve të ndikimit të huaj. Ky është një ligj i diskutueshëm pro-rus që synon të parandalojë mbështetjen, veçanërisht nga Perëndimi, për OJQ-të dhe mediat. Miratimi i tij ndihmon për të vendosur regjime autoritare dhe për t’i kthyer ato kundër Rusisë, siç ishte rasti në Gjeorgji.

Narrativa propagandistike ruse e luftës kundër “revolucioneve me ngjyra” është gjithashtu mburoja më e fortë e Aleksandër Vuçiqit për të abuzuar me strukturat e sigurisë dhe për të ruajtur pushtetin e tij. Në Bruksel dhe Uashington, Vuçiq vlerësohet për stabilitetin e tij ekonomik dhe për pjesëmarrjen e Serbisë në dialogun me Kosovën. Nga ana tjetër, Vuçiq është në të njëjtën kohë, në shumë aspekte, duke minuar të njëjtin dialog me Prishtinën. Perëndimi po mbyll një sy ndaj shkatërrimit të demokracisë në Serbi, veçanërisht procesit zgjedhor, mediave dhe shtetit të së drejtës. BE dhe SHBA nuk po reagojnë ndaj autoritarizmit në Serbi, ndërsa në të njëjtën kohë po reagojnë kundër ndikimit të dëmshëm të Rusisë në demokracinë në Gjeorgji dhe Moldavi.

Dhuna e regjimit të Aleksandër Vuçiqit ndaj protestuesve dhe përsëritja e narrativës së luftës kundër ‘revolucioneve me ngjyra’ e ekspozon Presidentin serb si një lider pro-rus. Ai dhe mediat pranë tij janë gjithashtu spiranca më e fuqishme e propagandës ruse që përhapet në të gjithë rajonin e Ballkanit Perëndimor.

/The Geopost