Kryetari i Komunës së Mitrovicës së Veriut dezinformon: Përmirësimin e sigurisë në urën e Ibrit e paraqet si “represion” ndaj serbëve

Kryetari i Komunës së Mitrovicës së Veriut, Milan Radojeviq, po përhap sërish propagandë për Kosovën, duke paraqitur situatën politike përmes një sërë pretendimesh që nuk përputhen me faktet zyrtare.

Në një deklaratë me rastin e hapjes së urës kryesore mbi Ibër, Radojeviq pretendon se në Kosovë „nuk ka institucione stabile“.

Radojeviq përhap propagandë duke i paraqitur problemet politike dhe mosmarrëveshjet institucionale si dëshmi se institucionet e Kosovës praktikisht nuk ekzistojnë.

Kritikën politike e shndërron në një narrativë për “kaos të plotë”.

Edhe çështja e urës merr një konstruksion të ri propagandistik

Radojeviq e paraqet hapjen e urës si pjesë të një procesi më të gjerë të presionit të pretenduar ndaj serbëve, madje edhe si një hap drejt „dëbimit“ të tyre.

Megjithatë, Bashkimi Evropian më 17 gusht konfirmoi se kushtet e vendosura më herët për hapjen e urës kryesore janë përmbushur, përfshirë përfundimin e punimeve dhe konsultimet me partnerët e sigurisë.

KFOR-i më herët njoftoi se kishte filluar optimizimin gradual të pranisë së tij në urë, duke shpjeguar se situata e sigurisë ishte përmirësuar dhe se ky proces mund të rikthehej nëse situata do të përkeqësohej.

Kjo është edhe një dëshmi tjetër se interpretimi i njëanshëm i Radojeviqit nuk përputhet me vlerësimet ndërkombëtare: atë që strukturat ndërkombëtare të sigurisë e përshkruajnë si përmirësim të situatës së sigurisë, ai e paraqet si dëshmi të një përgatitjeje të pretenduar për represion të ri.

Propaganda ndërtohet mbi frikën

Narrativa e Radojeviqit funksionon duke lidhur tema të ndryshme — urën, policinë, institucionet, sigurinë dhe pozitën e serbëve — në një histori të paracaktuar.

Në këtë narrativë, Kosova paraqitet si shtet pa institucione, Policia e Kosovës si aparat represiv, ndërsa çdo vendim i Prishtinës si pjesë e një plani të pretenduar kundër serbëve.

Kjo nuk është informim objektiv. Kjo është propagandë politike.

Më problematike është se këto pretendime paraqiten si fakte, edhe pse të dhënat zyrtare tregojnë se institucionet e Kosovës ekzistojnë dhe funksionojnë, ndërsa për pretendimet më të rënda për një persekutim sistematik të supozuar nuk ofrohen prova konkrete.

Prandaj, Radojeviq nuk i ofron publikut një pasqyrë të plotë të ngjarjeve. Ai përzgjedh vetëm informacionet që mbështesin narrativën e tij politike dhe prej tyre ndërton një histori për “persekutimin e pretenduar të serbëve”.

/The Geopost/