Kremlini përshkallëzon luftën hibride në Evropë, sabotimi po shndërrohet në armë politike

Rusia po intensifikon operacionet e sabotimit në të gjithë Evropën, ndërsa sulmet ndaj infrastrukturës, industrisë dhe objekteve strategjike po shndërrohen gjithnjë e më shumë në një instrument të luftës hibride të Kremlinit kundër Perëndimit.

Sulme zjarrvënëse ndaj fabrikave të dronëve, pajisje ndezëse të hedhura ndaj një kompanie që prodhon sisteme enkriptimi për rrjetet qeveritare, si dhe incidente ndaj infrastrukturës energjetike janë vetëm disa prej rasteve që kanë ngritur shqetësime në kryeqytetet evropiane.

Në Gjermani, Poloni dhe shtetet baltike, vende që kanë qenë ndër mbështetësit më të fuqishëm të Ukrainës, incidente të tilla po bëhen gjithnjë e më të shpeshta.

Një prej rasteve më shqetësuese ishte sulmi me tre dronë në aeroportin e Leipzigut në Gjermani në gusht. Sulmi nuk shkaktoi viktima, por autoritetet gjermane e konsideruan atë një përshkallëzim të rëndësishëm të kërcënimit hibrid rus.

Ministri i Brendshëm gjerman, Alexander Dobrindt, ka deklaruar se incidenti nuk duhet parë si rast i izoluar.

“Ne nuk e shohim incidentin në Leipzig si një rast të izoluar, por e shohim atë në kontekstin e veprimeve të tjera hibride”, ka thënë ai, duke paralajmëruar se Gjermania duhet të llogarisë mundësinë e sulmeve të tjera nga Rusia.

Evropa kërkon një përgjigje ndaj Moskës

Fushata e sabotimit që i atribuohet Kremlinit dhe shërbimeve të tij të inteligjencës ka nxitur debat në Evropë për mënyrën se si duhet të përgjigjen qeveritë perëndimore.

Një prej problemeve kryesore është mungesa e një përgjigjeje të drejtpërdrejtë që do ta detyronte Moskën të ndalonte operacionet hibride.

Në vend të kësaj, qeveritë evropiane janë fokusuar në presionin politik dhe ekonomik: paralajmërime publike ndaj Rusisë, mbështetje të mëtejshme për Ukrainën, sanksione të reja, kufizime ndaj qytetarëve rusë dhe furnizime të tjera ushtarake për Kievin.

Megjithatë, sipas analizës, një qasje e tillë mund të mos ketë efektin e dëshiruar.

Presioni i shtuar publik ndaj Moskës mund të forcojë narrativën e Kremlinit se Rusia është e rrethuar nga Perëndimi dhe se po përballet me një kërcënim ekzistencial.

Kjo, në vend që ta frenojë Kremlinin, mund t’i japë presidentit rus Vladimir Putin një argument shtesë për të mobilizuar opinionin e brendshëm dhe për të justifikuar përshkallëzimin e veprimeve kundër vendeve perëndimore.

Sanksionet nuk i ndalojnë lehtë shërbimet ruse

Një tjetër problem është se sanksionet ekonomike mund të mos godasin drejtpërdrejt strukturat e inteligjencës ruse që dyshohet se organizojnë shumë prej operacioneve të sabotimit.

Masat ndëshkuese mund të dëmtojnë industrinë ruse, oligarkët, bizneset dhe qytetarët, ndërsa ndikimi ndaj shërbimeve të inteligjencës mund të jetë shumë më i kufizuar.

Kjo për shkak se operacionet e sabotimit shpesh realizohen me mjete relativisht të lira dhe teknologji të thjeshta, duke e bërë më të vështirë parandalimin e tyre përmes presionit ekonomik.

Për më tepër, strukturat e sigurisë dhe inteligjencës ruse e shohin përplasjen me Perëndimin si një konflikt afatgjatë dhe ekzistencial.

Sipas analizës, ato besojnë se disfata e Moskës mund të çojë në rënien e Rusisë dhe më pas në ndjekje apo shtypje të drejtpërdrejtë ndaj elitave të sigurisë.

Ky perceptim lidhet me mësimet që këto struktura kanë nxjerrë nga rënia e Perandorisë Ruse në vitin 1917 dhe shpërbërja e Bashkimit Sovjetik në vitin 1991.

Edhe përfundimi i luftës në Ukrainë mund të mos mjaftojë

Një armëpushim apo edhe një marrëveshje paqeje në Ukrainë nuk do të thotë domosdoshmërisht fundin e luftës hibride të Moskës ndaj Evropës.

Nëse Kremlini e konsideron përplasjen me Perëndimin si një konflikt afatgjatë, sabotimi mund të vazhdojë të përdoret edhe pas përfundimit të luftimeve në Ukrainë si mjet presioni ndaj qeverive evropiane.

Për këtë arsye, analiza argumenton se Perëndimit i nevojitet një strategji afatgjatë dhe e koordinuar, e cila nuk duhet të kufizohet vetëm në reagime ndaj incidenteve individuale.

Një qasje e tillë do të kërkonte bashkëpunim të ngushtë mes shërbimeve të inteligjencës, institucioneve të sigurisë, autoriteteve civile dhe strukturave të tjera shtetërore në një numër sa më të madh vendesh perëndimore.

Sabotimi mund të përhapet përtej Rusisë

Por kërcënimi nuk lidhet vetëm me operacionet e Kremlinit.

Një shqetësim tjetër është se taktikat e përdorura nga Rusia mund të kopjohen nga aktorë të tjerë shtetërorë dhe jo-shtetërorë.

Ashtu si sulmet kibernetike dhe fushatat e dezinformimit, edhe sabotimi mund të shndërrohet në një mjet të përhapur të luftës politike.

Evropa ka përvojë me këtë fenomen edhe përpara luftës në Ukrainë. Që nga viti 2016, grupet ekstremiste të krahut të majtë dhe grupet anarkiste kanë përdorur zjarrvënien dhe sulmet me eksplozivë si pjesë të aktiviteteve të tyre.

Një rast i fundit u regjistrua në Berlin, ku një ndërprerje e energjisë elektrike në pjesën jugperëndimore të qytetit fillimisht ngriti dyshime për përfshirje ruse. Më vonë, autoritetet e lidhën incidentin me ekstremistë të krahut të majtë.

Kjo tregon se sabotimi mund të përdoret nga aktorë me motive dhe objektiva krejtësisht të ndryshme.

Sipas analizës, shoqëritë perëndimore duhet të përgatiten për një periudhë në të cilën sabotimi mund të bëhet pjesë e zakonshme e përplasjeve politike dhe gjeopolitike.

Për këtë arsye, nevojitet krijimi i mekanizmave të përhershëm për koordinimin e shërbimeve të inteligjencës, institucioneve të sigurisë dhe agjencive të tjera shtetërore.

Qasja, sipas kësaj perspektive, duhet të jetë e përbashkët dhe shumë-agjencish, ndërsa rezultatet nuk duhet të priten brenda muajsh apo disa vitesh.

Përballja me luftën hibride të Rusisë mund të jetë një projekt që kërkon dekada, jo vite – dhe sabotimi mund të jetë vetëm fillimi i një epoke të re të luftës politike në Evropë.

The GeoPost