A po i vie fundi Vuçiqit?

Ndërsa ishte kryeministër, në vitin 2016 ai tha se nuk kishte ndërmend të kandidonte në zgjedhjet presidenciale dhe se, në rast se kandidati i tij i SNS-së do të humbiste, ai nuk do të mbetej në pozicionin e Kryeministrit. Dhe më pas, në vitin 2017, ai kandidoi për president.

Në vitin 2023, Vuçiq i paralajmëroi votuesit se, si president i Serbisë, nuk mund të bëjë asgjë për qytetarët e Serbisë nëse kryeministri është nga një parti tjetër, dhe se në atë rast ai nuk do të jetë më president.

Sipas njoftimeve, zgjedhjet parlamentare duhet të mbahen këtë vit, dhe bashkë me to ndoshta edhe zgjedhjet presidenciale, nëse Vuçiq vendos të shkurtojë mandatin e tij.

Për herë të parë në të dyja zgjedhjet, Vuçiq ka një konkurrent serioz në formën e studentëve në bllokadë të cilët po organizohen politikisht dhe po përgatiten për këto zgjedhje.

Tani Vuçiq nuk mund të kandidojë më për president, por ai njofton mundësinë e kandidimit për kryeministër.

Progresistët pa Vuçiqin, të paktën kështu vlerëson një pjesë e publikut opozitar, nuk mund të fitojnë as në zgjedhjet lokale. Duket se edhe Vuçiq është i vetëdijshëm për këtë, kështu që po e kushtëzon kandidaturën e tij për kryeministër me sondazhet e opinionit publik dhe kështu nëse SNS mund të bëjë pa të apo jo.

Në një situatë ku SNS-ja aktualisht nuk ka një alternativë të vlefshme ndaj Vuçiqit si kandidat në zgjedhjet presidenciale, ekziston mundësia që SNS-ja t’i humbasë ato zgjedhje dhe Vuçiq, si një kryeministër i mundshëm, të detyrohet të bashkëjetojë. Duke pasur parasysh se ai po ikën prej saj, pyetja është nëse dhe si mund ta shmangë atë.

Tamara Bajçiq, drejtoresha ekzekutive e Demostat, i thotë Danas se karakteristika e regjimeve autoritare është sundimi i partisë dominuese në të gjitha nivelet dhe se ky regjim mban fort pushtetin në të gjitha qytetet dhe komunat me qëllimin për ta mbajtur atë në të ardhmen, dhe se humbja e një komuniteti lokal nga regjimi trajtohet si diçka katastrofike.

– Lëvizjet e qeverisë varen gjithashtu nga fakti nëse zgjedhjet parlamentare dhe presidenciale do të mbahen në të njëjtën kohë, apo veçmas. Sigurisht, hendikepi i SNS-së do të jetë se Vuçiq nuk do të jetë në gjendje të kandidojë në zgjedhjet e menjëhershme presidenciale, për shkak të kufizimeve ligjore. SNS aktualisht nuk ka kandidatë, përveç Vuçiqit, i cili ka një shans për të fituar zgjedhjet e menjëhershme presidenciale – deklaron ajo.

Dhe ai shton se në kushte të tilla, janë të mundshme skenarë të ndryshëm që qeveria po i mendon.

– A duhet të shkojmë së pari në zgjedhjet parlamentare në të cilat Vuçiq do të jetë kandidat për kryeministër, dhe pastaj në zgjedhjet presidenciale, ku, siç llogarit SNS, një qeveri e re me Vuçiqin si kryeministër do të ishte një erë në shpinë të kandidatit të tyre për president? A do të përdorin ndoshta ndryshime kushtetuese që përcaktojnë zgjedhjen e presidentit në parlament, të cilat do t’i mundësonin SNS-së të mos rrezikonte humbjen në zgjedhjet e menjëhershme presidenciale – shpjegon ajo.

Por ai tërheq vëmendjen për faktin se opsione të ndryshme janë ende duke u testuar dhe se opsioni i fundit për qeverinë është çdo bashkëjetesë edhe në nivel lokal, dhe jo ende në dy institucionet më të larta të pushtetit ekzekutiv.

Profesori në pension i Universitetit të Beogradit, Zarko Koraq, e sheh zgjidhjen në bashkimin e zgjedhjeve. Ai beson se Vuçiq do t’i bashkojë zgjedhjet sepse SNS nuk ekziston pa të.

– Opozita, përfshirë listën e studentëve, nuk ka asnjë kandidat për president të Serbisë. Është mjaft e qartë se më shumë se një kandidat po konkurron për këtë vend. Por edhe SNS nuk ka asnjë kandidat nëse Vuçiq shfaqet në listën e tyre parlamentare. Vuçiq ishte shumë i kujdesshëm që të mos kishte askush në partinë e tij që mund ta kërcënonte, madje e eliminoi politikisht Tomislav Nikoliçin për shkak të kësaj. Sigurisht, ai mund të mbetet president i Serbisë, por duke vepruar kështu, ai po i dërgon një mesazh partisë së tij që “le të shpëtojë secili veten sa më mirë që mundet” gjatë zgjedhjeve dhe pas tyre – thotë Koraq për Danas.

Dhe ai kujton se Slobodan Millosheviq pati të njëjtën dilemë dhe e shkurtoi mandatin e tij në mënyrë që zgjedhjet parlamentare dhe presidenciale për presidentin e RF të Jugosllavisë të mund të mbaheshin në të njëjtën kohë.

– Por edhe Boris Tadiq e bëri, një traditë e vogël në Serbi, përfundon Koraq.

/TheGeoPost