Nga propaganda te pushtimi: Si Rusia synon dominimin në rajon

Strategjia e Rusisë ndaj vendeve që i konsideron pjesë të “hapësirës së saj të afërt” vazhdon të mbështetet në një qasje revizioniste që synon riformësimin e rendit ndërkombëtar dhe zgjerimin e ndikimit të Kremlinit në hapësirën post-sovjetike.

Sipas analizave të publikuara nga Defence24, aneksimi i Krimesë, ndërhyrja në Donbas dhe agresioni i mëvonshëm ndaj Ukrainës janë pjesë e një doktrine më të gjerë, ku Moska justifikon përdorimin e forcës me narrativën e mbrojtjes së “bashkatdhetarëve” rusë jashtë kufijve të saj.

Kjo doktrinë, e promovuar edhe nga Vladimir Putin, krijon bazë për ndërhyrje ushtarake aty ku Rusia pretendon se popullatat rusishtfolëse janë të kërcënuara. Analistët vlerësojnë se ky formulim i paqartë i jep Kremlinit hapësirë të gjerë për të justifikuar veprime ushtarake në vende si Ukraine, Estonia, Latvia dhe Lithuania.

Një element qendror i kësaj strategjie ishte edhe koncepti i “Novorossiya”, që synonte krijimin e një blloku të kontrolluar nga Rusia në juglindje të Ukrainës. Megjithatë, mungesa e mbështetjes lokale e detyroi Moskën të zhvendosë fokusin drejt zgjatjes së konfliktit në Donbas dhe dobësimit të shtetësisë ukrainase.

Në analizë theksohet se një objektiv afatgjatë i Rusisë mbetet krijimi i një zone tampon me shtete të varura ose të kontrolluara politikisht. Rasti i Belarus përmendet si shembulli më i qartë, ku integrimi nën modelin e “Shtetit të Unionit” shihet si humbje graduale e sovranitetit.

Në të njëjtën kohë, vendet e Evropës Qendrore dhe Lindore, veçanërisht Poland dhe shtetet baltike, kanë rritur shpenzimet ushtarake dhe kanë thelluar bashkëpunimin me NATO përballë frikës nga ekspansionizmi rus.

Ndërkaq, shtetet jashtë ombrellës së NATO-s, si Ukraina, Georgia dhe Moldova, konsiderohen shumë më të ekspozuara ndaj destabilizimit dhe agresionit.

Analiza nënvizon se pas vitit 2014, e sidomos pas pushtimit të plotë të Ukrainës në vitin 2022, politika ruse ndaj vendeve fqinje ka marrë karakter dukshëm më agresiv, duke u shndërruar në kërcënim jo vetëm për stabilitetin rajonal, por edhe për rendin global të bazuar në sovranitet dhe integritet territorial.

Sipas vlerësimeve, veprimet e Moskës jo vetëm kanë sfiduar parimet e rendit ndërkombëtar, por kanë krijuar edhe një precedent të rrezikshëm për fuqitë me ambicie revizioniste.

Në këtë kontekst, strategjia e Rusisë shihet gjithnjë e më pak si politikë ndikimi dhe gjithnjë e më shumë si projekt dominimi, me pasoja që shtrihen përtej hapësirës post-sovjetike.