Propaganda si armë lufte: Hulumtimi zbulon ndikimin e narrativave të Kremlinit te ushtarët rusë

Një hulumtim i ri ka ngritur shqetësime serioze për rolin e propagandës ruse si instrument aktiv në luftën kundër Ukrainës, duke argumentuar se dezinformimi nuk është thjesht pjesë e sfondit informativ të konfliktit, por një mekanizëm që ndikon drejtpërdrejt në mobilizimin dhe sjelljen luftarake të ushtarëve rusë.

Studimi është realizuar nga organizata joqeveritare LingvaLexa, me mbështetjen e Zyrës së Prokurorit të Përgjithshëm të Ukrainës dhe përfshirjen e një eksperti ndërkombëtar në psikologjinë sociale. Ai bazohet në intervistimin e 1,060 të burgosurve rusë të luftës, përmes pyetësorëve të standardizuar dhe instrumenteve psikometrike, për të analizuar lidhjen midis besimit në narrativat e Kremlinit dhe sjelljes në fushëbetejë.

Sipas të gjeturave, 76.95 për qind e ushtarëve të anketuar besonin të paktën një narrativë propagandistike të Kremlinit, ndërsa 68.29 për qind e konsideronin të ashtuquajturin “Operacion Special Ushtarak” si legjitim dhe të justifikuar.

Studiuesit gjetën se ushtarët që besonin më fort në propagandën ruse kishin gjashtë herë më shumë gjasa ta konsideronin pushtimin të justifikuar, ishin pothuajse dy herë më të gatshëm të luftonin sërish edhe pas robërisë, shfaqnin tendencë më të madhe për dehumanizimin e ukrainasve dhe kishin më pak gjasa të dorëzoheshin vullnetarisht.

Sipas raportit, këto rezultate tregojnë se propaganda nuk shërben vetëm për të justifikuar luftën, por funksionon si një nga motorët që e ushqejnë atë.

Narrativat anti-perëndimore në qendër të mobilizimit

Një pjesë qendrore e hulumtimit lidhet me narrativat anti-perëndimore të përdorura nga Kremlini, të cilat e paraqesin luftën jo vetëm si konflikt kundër Ukrainës, por si përballje me NATO-n, Evropën dhe rendin perëndimor.

Mes narrativave më të përhapura që u testuan ishin pretendimet se Ukraina është “kukull e Perëndimit”, se NATO po zhvillon luftë kundër Rusisë përmes Ukrainës dhe se pushtimi rus është një veprim mbrojtës për të parandaluar një sulm perëndimor.

Sipas studimit, deri në 80 për qind e ushtarëve të anketuar shprehën besim, në shkallë të ndryshme, në këto pretendime.

Autorët e studimit theksojnë se narrativat anti-perëndimore përbëjnë gati 45 për qind të gjithë paketës propagandistike të Kremlinit për justifikimin e luftës, duke treguar se mesazhet ideologjike për “mbrojtjen e vlerave ruse” kundër “dekadencës perëndimore” janë pjesë integrale e motivimit luftarak.

Një nga gjetjet më domethënëse, sipas raportit, është se këto narrativa janë po aq të fuqishme sa çdo formë tjetër propagande në nxitjen e dehumanizimit, vazhdimit të luftimit dhe gatishmërisë për t’u riregjistruar.

Propaganda si armë agresioni

Studimi argumenton se propaganda shtetërore duhet parë si armë lufte dhe jo vetëm si komunikim politik.

Sipas autorëve, rezultatet krijojnë bazë për trajtimin e propagandës si element që mund të lidhet me krimin e agresionit, duke kërkuar përgjegjësi jo vetëm për autorët e drejtpërdrejtë të luftës, por edhe për ata që planifikojnë, prodhojnë dhe shpërndajnë narrativa që nxisin agresionin.

Raporti vë në pah se propagandistët që veprojnë si zëdhënës të politikës agresive shtetërore mund të konsiderohen bashkëpunëtorë në krimin e agresionit, për shkak të ndikimit të drejtpërdrejtë që mesazhet e tyre kanë në mobilizimin dhe motivimin ushtarak.

Autorët paralajmërojnë se lufta e informacionit e Kremlinit nuk ndalet në kufijtë e Ukrainës, por synon gjithashtu të minojë unitetin dhe vlerat e shoqërive evropiane.

Në përfundim, studimi arrin në vlerësimin se propaganda nuk është thjesht mjet manipulimi, por komponent funksional i agresionit, duke kërkuar që ajo të trajtohet si pjesë e mekanizmave që mundësojnë luftën.

The Geopost