Shormaz: Represioni i Vuciqit, gozhda e fundit në arkivolin e karrierës së tij politike

Përgjigja e Aleksandar Vuçiqit ndaj protestës së studentëve më 15 mars, pasoi vetëm një muaj më vonë, më 13 prill. Fakti që u desh kaq shumë për të marrë një përgjigje tashmë është një shenjë se Vuçiq ka humbur besimin e qytetarëve, përfshirë një numër të madh të votuesve të tij! Në fund, nga paralajmërimi për një tubim promovues për projektin e tij të ri politik ‘Lëvizja për shtetin dhe popullin’, gjithçka u kthye në një tjetër ‘mosdhënie’ – pas Kosovës dhe Vojvodinës, radha e Serbisë! Edhe pse Vuçiq nuk e ka bërë të qartë se kujt nuk po ia jep Serbinë, të gjithëve e kanë të qartë se ai tani Serbinë e identifikon me veten, pra me pushtetin e tij! Tri ditët e ‘mitingut më masiv në historinë e Serbisë u shndërruan në tre ditë dehjeje dhe kitsch- tri ditë PANAIR! Të shtunën e Llazarit, një festë e krishterë, gjatë agjërimit, Vuçiq u shërbeu ndjekësve të tij me pleskavica, salsiçe dhe sasi të mëdha alkooli falas! Sikur të jepte falas ‘të bardhën’ dhe të tregonte të gjithë pamjen e Serbisë ashtu siç qeveris dhe siç e ka krijuar – panairi i tij është një pamje e vërtetë e korrupsionit, arrogancës dhe primitivizmit! Edhe pse me javë të tëra ushtroi presion, duke shkelur vazhdimisht Kushtetutën dhe ligjet e Serbisë, duke mbushur autobusët me qira me njerëz të zhvatur (punonjës të ndërmarrjeve dhe institucioneve publike), në fund, në momentin e fjalës së tij, para skenës ishin rreth 40.000 njerëz, 8 deri në 10 herë më pak se në protestën e studentëve në mars! Nga ana tjetër, studentët organizuan aktivitetin e tyre në qytetin e vogël të Novi Pazarit, ku u mblodhën më shumë se 10.000 njerëz për të treguar se Serbia, pa Vuçiqin dhe radikalët, ka një të ardhme të ndritshme evropiane! Boshnjakët përgatitën ushqim të agjërimit për mysafirët, mbanin flamuj serbë, kënduan Vostani Srbija … këto pamje e trembën Vuçiqin! Përveçse frika është zhdukur, ka ikur edhe përçarja që ai mbjell! Ai nuk i ka më dy zinxhirët e tij kryesorë me të cilët e lidhi Serbinë!

Tubimi i mbështetësve të Vuçiqit dhe e njerëzve të shantazhuar klientelistë në thelb kishte dy qëllime:

1. Objektivi i parë është një përpjekje e Vuçiqit të dobësuar, autoriteti politik i të cilit është dëmtuar seriozisht edhe në mesin e mbështetësve të tij, për të krijuar përshtypjen tek mbështetësit e tij se ai është ende mjaft i fortë dhe i aftë organizativisht për të ndikuar në proceset kryesore politike në vend. Simulimi i fuqisë së organizatës partiake SNS dhe satelitëve të saj parapolitikë duhet gjithashtu të homogjenizojë dhe të trimërojë më tej votuesit e frikësuar dhe të hutuar të Partisë Progresive Serbe, të cilët duhet të mbahen në një gjendje të lëvizshmërisë së lartë për zgjedhjet e ardhshme, kurdo që të jenë.
2. Objektivi i dytë, po aq i rëndësishëm, ishte të dekurajonte shfaqjen e kundërshtarëve të rinj të mundshëm brenda arenës politike, të cilët do të prishnin peizazhin politik që Vuçiq ka ndërtuar me kujdes gjatë viteve dhe që ka qenë një nga sekretet e qeverisjës e tij të gjatë. I vetëdijshëm se ky peizazh është shkatërruar plotësisht nga protestat e studentëve, Vuçiq tani po përpiqet furishëm të ringjallë opozitën e tij, e cila i ka siguruar atij një strehë të sigurt nga përgjegjësia politike dhe e ka mbrojtur nga loja e vërtetë politike. Në të njëjtën kohë, ai do të bëjë gjithçka në fuqinë e tij për të parandaluar shfaqjen e lojtarëve të rinj në skenën politike, të cilët përbëjnë një kërcënim ekzistencial për qeverinë e tij të tronditur.

Duke qenë se tubimi ishte një fiasko e plotë që nuk mund ta fshihnin as besimtarët më të zjarrtë të versionit të realitetit të Vuçiqit, asnjë nga dy objektivat nuk u arrit. Përkundrazi, votuesit e SNS janë më tej të dekurajuar dhe të zhgënjyer, ndërsa është bërë e qartë se procesi i shfaqjes së aktorëve të rinj politikë është kthyer në një pashmangshmëri që nuk mund të parandalohet apo kontrollohet nga regjimi. Hapi i parë në këtë proces, si dhe në një zgjidhje gjithëpërfshirëse të tensioneve ekzistuese, është një konsensus i gjerë shoqëror për një reformë themelore të sistemit politik, i cili do të lejonte një konkurrim të lirë të ideve si një mekanizëm themelor demokratik për zgjidhjen e tensioneve sociale në rritje dhe drejtimin e proceseve reformuese në një sërë fushash të jetës shoqërore që janë bërë një pashmangshmëri e qartë (arsimimi, shëndetësia, siguria e vendit, sektori i shëndetësisë, i sigurisë, çështja e neutralitetit ushtarak dhe regjimit të sigurisë, Kosova, marrëdhëniet me BeH, demografia, anëtarësimi në BE, gjyqësori, lufta kundër korrupsionit, problemet e fëmijëve dhe të rinjve, çështja e modelit të rritjes së qëndrueshme ekonomike, krijimi i politikës monetare dhe fiskale si mjedis për tërheqjen e investimeve të huaja direkte, etj.).

Momenti më i mjerueshëm i këtij panairi ishte prezantimi i kërkesave nga Vuçiq para institucioneve shtetërore (institucioneve që janë nën kontrollin e tij absolut)! Këto ‘kërkesa’ tregojnë dëshpërimin e Vuçiqit! Në vend që të japë dorëheqjen dhe të lejojë formimin e një qeverie kalimtare për të përgatitur Serbinë për zgjedhje të lira, ai kërcënon se do të përdorë opsionin e fundit që i ka mbetur – represionin! Nëse e bën këtë, do të vendosë gozhdën e fundit në arkivolin e karrierës së tij politike!

POMPIMI VAZHDON

/Shkrim autorial i Dragan Shormaz