Šormaz: Vučić klizi dok brani aferu “Safari Snajper”, otkriva svoju ulogu

Autorski tekst Dragana Šormaza za The Geopost

Dobrano već uzdrmanu političku scenu Srbije poslednjih dana potresa nova afera koja poprima šire međunarodne razmere. Gotovo zaboravljeno vojevanje mlađanog Aleksandara Vučića, po brdima oko Sarajeva 1992. godine, ponovo se vratilo u žižu međunarodnih medija. Za sve je “kriva” afera “Sarajevo safari” koja se odnosi na turističke posete krvožednih bogatih inostranih turista kojima su, za debele novce, srpske snage omogućavale pucanje na civile tokom opsade Sarajeva.

Iako je o ovom slučaju snimljen dokumentarni film „Sarajevo safari“ 2022. godine, slučaj je sada iznova aktuelizovan pošto su tužioci u Milanu pokrenuli istragu o Italijanima koji su dali ogromne sume novca srpskim snagama kako bi za vreme rata, tokom opsade Sarajeva mogli da budu „vikend snajperisti“ koji ubijaju građane radi zabave.

Istraga je otvorena na osnovu prijave italijanskog novinara i pisca Ecija Gavacenija, koji je nakon godina istraživanja predao dokumente i svedočanstva milanskom tužilaštvu.

Međutim, svoj krešendo afera je dobila tek kada je hrvatski istraživački novinar Domagoj Margetić objavio da je predsednika Srbije prijavio Kancelariji javnog tužitelja u Milanu, a u vezi s pokretanjem istrage povodom optužbi o dovođenju “vikend snajperista”. Margetić je prethodnih dana objavljivao materijale za koje tvrdi da potvrđuju Vučićevo prisustvo na jednoj od najtraženijih snajperskih pozicija iznad grada.

Tako je u svojim brojnim objavama na Instagramu izneo tvrdnje da je, između ostalog, Vučić u jednom od intervjua za beogradske medije 1994. godine govorio „da je (u vreme ljudskih safarija) u Sarajevu, bio na Jevrejskom groblju, u jedinici Slavka Akeksića“.

Zatim je objavio snimak sa položaja na Jevrejskom groblju u Sarajevu na kojem se nalaze ratni zločinac Vojislav Šešelj i Vučić, a na kojem je, kako dodaje, aktuelni predsednik Srbije izbegavao kamere jer je u ruci držao pušku, što Vučić uporno negira navodeći da je u pitanju bio stativ za kameru.

Međutim, lokacija i odred gde se Vučić tada bavio “ratnim novinarstvom” poklapaju se sa mestom dolaska nedozvoljenih turista. U svojoj javnoj odbrani Vučić je samo dodatno pogoršao stvari. Pokušavajući da uveri javnost kako je njegova aktivnost bila isključivo novinarska, otkrio je podatak da je u to vreme jedino on među tamošnjim pobunjenom Srbima govorio engleski jezik što ga je kvalifikovalo kao idealnog vodiča i čoveka za komunikaciju sa inostranim vikend snajperistima.

Vučić, koji inače nije praktikovao podnošenje tužbi protiv medija koji su o njemu svašta pisali, sada je naprasno odlučio da presavije tabak najavljujući da će podneti milionske tužbe protiv zapadnih medija koji su ga na bilo koji način doveli u vezu sa “aferom safari”. Takva nervozna reakcija “međutim” više budi sumnje nego što ih otklanja! A činjenica da o aferi izveštavanju svetski poznati mediji poput Telegrafa, Gardijana, Bilda, te sajta BBC, iznetim sumnjama daju dodatnu težinu.

Bez obzira na činjeničnu i pravnu utemeljenost Margetićevih optužbi, medijska pažnja koju su one dobile preti da poptuno uništi preostale krhotine Vučićeve reputacije i potpuno ga izoluje na međunarodnoj političkoj sceni.

Politički posmatrano Vučić se suočava sa bumerang efektom svog upornog odbijanja da se suoči sa sopstvenom političkom prošlošću i upornih pokušaja rehabilitacije zločinačke politike Slobodana Miloševića i Vojislava Šešelja čiji je verni sledbenik i slepi poslušnik bio tokom devedesetih godina prošlog veka.

I umesto da se suoči sa zločinima koje su počinili pojedinci koji imaju ime i prezime, Vučić je negiranje odgovornosti za počinjene zločine proglasio najvišim nacionalnim interesom. To je redovno demonstrirao u svojim javnim nastupima, zajedljivim prezirom prema Viliju Brantu, najvećem nemačkom kancelaru nakon Drugog svetskog rata, ali i teatralnim zavijanjem u srpsku zastavu tokom glasanja o srebreničkom genocidu u GS UN.

O odbijaju Vučića da srpsko društvo suoči sa zločinima iz devedesetih godina i time buduće naraštaje oslobodi teškog balasta prošlosti, svedoči i podatak da Srbija još uvek odbija da isporuči Hrvatskoj tela 328 poginulih tokom opsade i osvajanja grada Vukovara od strane JNA i lokalnih srpskih paravojnih formacija. Poražavajuća je činjenica da je čak i teroristički Hamas u stanju da za mesec dana vrati gotovo sva tela ubijenih talaca, a da jedna evropska država, kandidat za članstvo u EU to ne može da uradi pune 34 godine po završetku sukoba u ovom gradu.

Svakodnevna zabrinutost Vučićevih medija o zdravstvenom stanju zločinca Ratka Mladića, Lomparovo uzdizanje poezije zločinca Radovana Karadžića ili sahrana zlocinča, koji je izgubio sve bitke, generala Pavkovića u Aleji zaslužnih građana su primeri jasnog cilja predsednika Srbije da rehabilituje devedesete, najmračniji deo srpske istorije, da prikaže zločince i gubitnike kao heroje i mučenike! Svako normalan zato mora odbaciti ideje srpskog sveta, velike Srbije ili srpskog integralizma kao ideje mraka, zla i sramote koju nam plasiraju umovi zaglavljeni u 19. veku.

Iako možda Vučić i nije imao nikakvu ulogu u dovođenju safari snajperista na brda oko Sarajeva, njegova prošlost i odsustvo istinskog otklona od nje, umanjuju njegovu sposobnost da se brani u trenucima kada se našao pod lupom svetskih medija. A takav Vučić ne samo da postaje još veći teret za državu Srbiju, već i za njenu evropsku i sveukupnu budućnost./The Geopost/