Serbia përsëri dështon të zbatojë katër vendime të BE-së në lidhje me sanksionet kundër Rusisë

Shërbimi Evropian i Veprimit të Jashtëm (EEAS) njoftoi se Serbia kishte dështuar përsëri të zbatonte katër vendime të Bashkimit Evropian në lidhje me sanksionet kundër Rusisë dhe Bjellorusisë.

Vendimet përfshijnë zgjatjen e masave kufizuese kundër Rusisë për shkak të luftës së saj në Ukrainë deri më 31 korrik 2026, shtimin e dy individëve në listën e sanksioneve dhe sanksione të reja që synojnë 41 anije, cisterna nafte që i përkasin të ashtuquajturës “flotë në hije” të Rusisë, të përdorura për të anashkaluar masat ekzistuese.

Serbia gjithashtu refuzoi të përputhej me kuadrin e përditësuar të sanksioneve të BE-së mbi Bjellorusinë, i cili prezanton një kriter të zgjeruar për listimin e individëve dhe subjekteve përgjegjëse për minimin e demokracisë, sundimit të ligjit, stabilitetit ose sigurisë, jo vetëm brenda BE-së, por edhe në vendet e treta. Shtrirja e kësaj mase adreson drejtpërdrejt praktikat hibride dhe destabilizuese që Beogradi i dënon rregullisht në retorikë, ndërsa i shmang ato në politikë.

Kontrasti me rajonin është i theksuar. Shqipëria, Bosnja dhe Hercegovina, Mali i Zi dhe Maqedonia e Veriut u pajtuan me vendimet e BE-së, ashtu si edhe Ukraina. Edhe vendet jo-anëtare të BE-së si Norvegjia, Islanda dhe Lihtenshtajni ndoqën shembullin. Ndërkohë, Serbia, vendi që paraqitet si favorit në anëtarësimin në BE, zgjodhi përsëri mosangazhimin.

Ky nuk ishte një lëshim teknik apo një moment hezitimi. Ai pasqyron një strategji të qëndrueshme politike. Serbia vazhdon të simulojë angazhimin ndaj integrimit evropian, duke shmangur çdo lëvizje që do të kërkonte një distancim të qartë dhe të pakthyeshëm nga Moska. Refuzimi për të sanksionuar Rusinë, qoftë edhe simbolikisht, nuk është neutralitet. Është një zgjedhje e llogaritur.

Kjo zbulon një politikë me dy drejtime. Drejt Brukselit, Serbia ruan gjuhën e reformave, dialogut dhe anëtarësimit. Kur përafrimi mbart kosto reale politike ose ekonomike, ajo tërhiqet mënjanë. Kandidatura për në BE funksionon kështu më pak si një udhërrëfyes dhe më shumë si një mjet narrativ, i dobishëm për menaxhimin e pritjeve jashtë vendit dhe legjitimimin e pushtetit në vend.

I vendosur përkrah retorikës së brendshme të Presidentit Aleksandar Vuçiq rreth komploteve të huaja, “revolucioneve me ngjyra” dhe armiqve të jashtëm, sjellja e politikës së jashtme të Serbisë e plotëson tablonë. Në nivel ndërkombëtar, Beogradi shmang përballjen me Rusinë. Në nivel të brendshëm, Rusia shërben si një pikë referimi e pathënë, një kundërpeshë që i lejon presidentit të kryejë rolin e një mbrojtësi të sovranitetit të rrethuar.

Në këtë kuptim, refuzimi i përsëritur i Serbisë për t’u pajtuar me sanksionet e BE-së nuk është një anomali. Është një tipar strukturor i modelit aktual qeverisës: paqartësi strategjike, diplomaci transaksionale dhe zbehje e qëllimshme e besnikërive politike. Shteti mbetet formalisht në një rrugë evropiane, ndërsa lidershipi i tij ruan hapësirë ​​për manovrim duke e mbajtur Moskën mjaftueshëm afër për të pasur rëndësi.

Mesazhi për Bashkimin Evropian është gjithnjë e më i vështirë për t’u injoruar.

Serbia kërkon përfitimet e procesit të anëtarësimit pa pranuar detyrimet e saj. Për momentin, ky akt balancimi vazhdon. Pyetja nuk është nëse Brukseli e kupton këtë, por sa gjatë është i gatshëm ta tolerojë atë.

/The Balkan Report