Pavarësisht humbjeve në Ukrainë, Rusia vazhdon luftën e saj hibride kundër Evropës

Në një përpjekje për të destabilizuar unitetin perëndimor, Kremlini vazhdon fushatat e tij të fshehta të dezinformimit, duke u mbështetur kryesisht tek mbështetësit vendas për të përhapur narrativën e tij.

Menjëherë pasi lufta në Ukrainë kaloi kufirin e një viti, Rusia arriti një moment historik të rëndësishëm, ndonëse jo atë që kishte shpresuar Vladimir Putin: në fillim të marsit, ushtria ruse arriti në 150,000 viktima luftarake, duke tejkaluar pothuajse dhjetëfish humbjet sovjetike në Afganistan.

Megjithatë, retorika nga Kremlini nuk mund të ishte më larg realitetit. Në shkurt, Ministri i Jashtëm Sergei Lavrov kërcënoi se Moldavia do të “luajë rolin e Ukrainës së ardhshme” nëse kërkon bashkim me Rumaninë, e ndjekur nga komentet e liderit çeçen Ramzan Kadyrov për “denazifikimin” e Polonisë dhe mbajtjen e një referendumi në rajonin e tij Silesia.

Ndërkohë, demonstrata të ngjashme të frikshme po zhvilloheshin në Bullgari dhe Moldavi, të organizuara nga parti pro-ruse me lidhje të dyshimta me Kremlinin. Ndërsa sanksionet kanë penguar aftësinë e Rusisë për të ndikuar në politikën e brendshme anembanë Evropës, fushata e saj propagandistike është ende në ecje të plotë dhe qëllimi i saj është i thjeshtë: të tregojë forcë aty ku nuk është.

Zhvillimi i narrativit

Në fjalimin e tij të parë që shpalli fillimin e pushtimit, Putin ndërtoi një narrativë për “korrigjimin” e gabimeve historike dhe zgjerimin e të ashtuquajturës “botë ruse” duke denazifikuar Ukrainën. Ky tregim ka mbetur kryesisht i paprekur, ndërsa Kremlini kërkon të portretizojë veprimet e tij si çlirimtar dhe jo si agresori. Duke pasur parasysh historinë e Rusisë në rajon dhe shtrirjen e perandorisë së saj të mëparshme, natyrshëm pyesim veten se ku përfundojnë këto ambicie.

Kremlini ka luftuar gjatë gjithë luftës për të përcjellë një mesazh koherent. Pasi transmetuesit si Russia Today dhe Sputnik u ndaluan në të gjithë Bashkimin Evropian, u bë gjithnjë e më e vështirë për të përcjellë perspektivën ruse. Nga ana e tyre, zyrtarët rusë luhaten mes ekstremeve, duke u përpjekur ta portretizojnë Rusinë si një forcë të pandalshme në vend dhe si kampione të paqes në skenën globale.

Përballë dështimeve të përsëritura ushtarake, retorika agresive përdoret kryesisht për qëllime të brendshme. Aleatët perëndimorë kanë kaluar “vija të kuqe” të shumta gjatë vitit të kaluar pa hakmarrje. Gjithashtu, shumica e këtyre kërcënimeve kanë për qëllim vendet anëtare lindore të BE-së, marrëdhëniet e të cilave me Rusinë tashmë janë të tensionuara. Rusia rrallëherë humbet vullnetin e mirë diplomatik kur kërcënon Poloninë ose shtetet baltike, por mund ta përdorë këtë për të treguar forcë në shtëpi.

Më e rëndësishmja, shumë pak nga deklaratat më ekstreme vijnë nga vetë Putini. Zyrtarët e Kremlinit si Lavrov dhe Dmitry Medvedev, propagandistët si Vladimir Solovyov, madje edhe besnikët kokëfortë si Kadyrov dhe Dmitry Rogozin përbëjnë shumicën e titujve që shohim. Kjo i lejon Kremlinit të testojë publikun rus dhe t’i ofrojë Putinit një opsion të besueshëm mohimi nëse ai duhet të ndryshojë kursin.

Propaganda ruse në skenën botërore zakonisht mbështetet në portretizimin e Perëndimit si një agresor dhe Rusisë si një kundërpeshë paqësore ndaj ndikimit perëndimor. Në Kombet e Bashkuara, ambasadori rus Vasily Nebensya ka pohuar vazhdimisht se Rusia po vepron në vetëmbrojtje, veçanërisht në Donbas. Hulumtimi nga Këshilli Atlantik zbuloi se narrativat më të zakonshme të propaganduara nga mediat pro-Kremlinit portretizojnë Rusinë si viktimë dhe Ukrainën si agresore.

Rusia po lufton në fronte të shumta në këtë luftë informacioni. Në një përpjekje për të destabilizuar unitetin perëndimor, Kremlini ka vazhduar fushatat e tij të fshehta të dezinformimit, duke u mbështetur kryesisht tek mbështetësit lokalë për të përhapur narrativën e tij, duke përfshirë financimin e lëvizjeve politike dhe ryshfetjen e gazetarëve.

Në kërkim të lidhjeve të dobëta

Putini e filloi luftën e tij pushtuese me ambicie të mëdha. Ishte e qartë që herët se pushtimi i Ukrainës mund të pasohej nga një pushtim i Moldavisë, ku një kontingjent rus është vendosur tashmë në rajonin separatist të Transnistrisë.

Edhe pse tani është e qartë se ushtria ruse nuk mund të anashkalojë Ukrainën, Kremlini vazhdon të përdorë luftën hibride për të destabilizuar vendet fqinje përmes dezinformimit dhe subversionit politik në vend të konfrontimit të drejtpërdrejtë ushtarak. Evropa Juglindore është dëshmuar të jetë një destinacion i mirë, veçanërisht vende si Bullgaria dhe Moldavia, të cilat janë të prekura nga paqëndrueshmëria politike.

Bullgaria ka qenë në krizë të vazhdueshme politike që nga viti 2020 dhe ka qenë prej kohësh një objektiv kryesor i fushatave dezinformuese të Kremlinit. Moldavia është në një pozicion edhe më të pasigurt pasi është në afërsi të vijës së parë.

Vessela Tcherneva, këshilltare për politikën e jashtme të ish-kryeministrit bullgar Kiril Petkov, i tha Emerging Europe: “Vendet që janë gjeografikisht pranë luftës si Bullgaria, Rumania dhe Moldavia, ndoshta shihen ende nga Moska si territor i kundërshtuar ndikimi. Dhe ndërsa për Bullgarinë, një anëtare e NATO-s, përzierja në punët e brendshme të saj ushqen partitë anti-perëndimore por nuk mund të ndryshojë drejtimin e përgjithshëm të udhëtimit, për Moldavinë kjo është shumë më e vështirë.”

Ndërsa demonstratat pro-ruse nga partia Vuzrazhdane dhe aleatët e saj në Bullgari kanë qenë kryesisht të vogla dhe joefektive, Moldavia është në një pozitë shumë më të cenueshme jashtë NATO-s.

“Prandaj përpjekja për të ndryshuar regjimin në Kishinau është tërheqëse në mënyrën e të menduarit hibrid të luftës në Rusi,” shton Tcherneva.

Në një konferencë shtypi në fillim të shkurtit, presidentja Maia Sandu u tha gazetarëve se planet e Rusisë për vendin përfshinin “sabotim dhe individë të trajnuar ushtarakë të maskuar si civilë për të kryer veprime të dhunshme” – një përshkrim shumë i ngjashëm me atë që gazetari bullgar Kristo Grozev i dha Asamblesë Kombëtare Bullgare në janar lidhur me operacionet e Rusisë në Sofje.

Ambiciet e Rusisë në rajon nuk janë të reja dhe as përdorimi i saj i propagandës për të destabilizuar rajonin. Ndërsa një përshkallëzim ushtarak jashtë Ukrainës ka shumë pak gjasa, retorika agresive e Kremlinit ka të ngjarë të vazhdojë pasi regjimi i Putinit kërkon mbështetje si brenda dhe jashtë vendit./Emerging Europe/