Bild dhe The Telegraph shkruajnë për skenarë të mundshëm të një sulmi rus ndaj NATO-s

Në Perëndim po rriten shqetësimet se Vladimir Putin nuk është i gatshëm të negociojë paqen dhe po planifikon një përshkallëzim tjetër, jo vetëm në Ukrainë, por edhe kundër vendeve të NATO-s.

Siç raporton The New York Times, presidenti rus ka vendosur “shembjen e NATO-s dhe BE-së nga brenda” si një qëllim për vitin 2026.

Burime të Bloomberg pranë Kremlinit thonë se Putin po shqyrton intensifikimin e sulmeve me raketa balistike ose edhe (si mjet i fundit) përdorimin e armëve bërthamore taktike në Ukrainë. Zyra e Zelenskyy beson se Moska mund të jetë duke përgatitur një ofensivë të re kundër Kievit dhe Chernihiv.

Këtë javë, drejtori i CIA-s, John Ratcliffe, bëri një vizitë të papritur në Moskë për herë të parë që nga fillimi i luftës – sipas një versioni, misioni i tij ishte të paralajmëronte Kremlinin kundër sulmit ndaj vendeve të NATO-s.

Kryeministri polak Donald Tusk deklaroi se sheh shenja përgatitjeje për përshkallëzim, dhe shtatë deri në tetë muajt e ardhshëm mund të jenë kritikë për sigurinë si të Ukrainës ashtu edhe të të gjithë rajonit evropian.

Bild i Gjermanisë dhe The Telegraph i Britanisë përshkruan skenarë potencialë kryesisht të ngjashëm për agresion të hapur ose të fshehtë nga Kremlini kundër NATO-s dhe Bashkimit Evropian.

Skernari Bild

Sulm nëndetësesh

Rusia ka njësi dhe nëndetëse të specializuara të afta për të sulmuar infrastrukturën kritike në shtratin e detit. Objektivat e mundshme përfshijnë kabllot elektrike dhe të internetit, tubacionet dhe instalime të ndryshme në det të hapur. Një sulm i njëkohshëm ndaj objektivave të shumëfishta do të çonte në mënyrë të pashmangshme në ndërprerje serioze të komunikimit, furnizimit me energji dhe tregtisë. Për më tepër, identifikimi i shpejtë i burimit të sabotimit është jashtëzakonisht i vështirë.

Skenari i Narvës

Për disa vite tani, ekspertët kanë argumentuar se një operacion i fshehtë rus i ngjashëm me atë që Kremlini kreu në Krime në vitin 2014 mund të përsëritet në qytetin e Narvës në kufirin estono-rus. “Burra të vegjël të gjelbër” të armatosur pa shenja dalluese shfaqen papritur në qytet, provokohen trazira dhe separatistët bëhen më aktivë – dhe Kremlini mohon çdo përfshirje deri në fund.

Agresioni në Detin Baltik

Gotland (pjesë e Suedisë) dhe Ishujt Åland (pjesë e Finlandës) janë paraqitur vazhdimisht në skenarë të mundshëm ushtarakë. Kontrolli i Gotland përbën një kërcënim për një nga qendrat më të rëndësishme të transportit në Detin Baltik. Ekspertët thonë se një sulm i papritur nga Rusia, me qëllim vendosjen e sistemeve të mbrojtjes ajrore dhe sistemeve të raketave kundër anijeve në Gotland, është plotësisht i mundur. Kjo mund ta ndërlikojë ndjeshëm vendosjen e trupave të NATO-s në shtetet baltike.

Alarm Arktik

Një tjetër pikë krize e mundshme është arkipelagu Svalbard në Oqeanin Arktik. Ai është nën sovranitetin e Norvegjisë (një anëtare e NATO-s), por gëzon status të veçantë sipas një traktati ndërkombëtar. Kjo i lejon Rusisë të kryejë aktivitet ekonomik në arkipelag – ajo ka vendbanimin e saj, Barentsburg, atje. Ekspertët kanë frikë se Kremlini mund të provokojë një krizë në arkipelag duke akuzuar Norvegjinë për shkelje të traktatit dhe përpjekje për të pushtuar pika strategjikisht të rëndësishme. Svalbard ndodhet disa qindra kilometra larg Gadishullit Kola, ku ndodhen objekte të rëndësishme të Flotës Veriore Ruse, përfshirë forcën detare bërthamore parandaluese.

Makthi Baltik

Hendeku Suwalki (një zonë kufitare e ngushtë, 100 kilometra e gjatë midis Polonisë dhe Lituanisë) është pika më e cenueshme dhe pika më e mundshme e konfrontimit të drejtpërdrejtë midis Rusisë dhe NATO-s. Në njërën anë të korridorit është Bjellorusia, në anën tjetër është enklava ruse e Kaliningradit. Një pushtim i shpejtë nga Bjellorusia drejt Kaliningradit nga trupat ruse do t’i shkëpuste shtetet baltike nga pjesa tjetër e Bashkimit Evropian.

Skenari i The Telegraph

Skenari i Krimesë

Një sulm i Kremlinit ndaj shteteve fqinje të NATO-s, i modeluar sipas aneksimit të Krimesë, konsiderohet si opsioni më i diskutuar që po shqyrtohet nga Vladimir Putin, shkruan gazeta. Ky skenar parashikon “aktivistë” (agjentë të fshehtë rusë) që organizojnë protesta kundër persekutimit të sajuar të pakicës etnike ruse në qytete si Narva, Estoni dhe Daugavpils, Letoni. Nën mbulesën e këtyre “protestave”, trupat ruse pa shenja dalluese do të kalonin kufirin dhe do të merrnin kontrollin e qyteteve kryesore. Në teori, NATO do të ishte në një dilemë: a është ky një sulm rus apo një ushtrim i demokracisë në rrugë? Dhe ndërsa aleanca heziton, Rusia do të vendoste trupa për të “ruajtur paqen”. Problemi me këtë skenar është se është e vështirë të përsëritet e njëjta gjë dy herë. “Nëse dikush si ‘burrat e vegjël të gjelbër’ të Krimesë të vitit 2014 shfaqet në rrugët e Narvës, ai thjesht do të qëllohet”, shkruan The Telegraph.

Sulm i drejtpërdrejtë ndaj një shteti fqinj

Skenari më i keq dhe më pak i mundshëm. Është pak a shumë kështu: një pushtim i njëkohshëm nga Bjellorusia dhe rajoni i Kaliningradit, duke prerë hendekun Suwalki, dhe një parashutist rus që zbarkon në Gotland të Suedisë. Si rezultat, tre shtetet baltike do të ndaheshin nga pjesa tjetër e NATO-s si nga toka ashtu edhe nga ajri. Dronët rusë do të shkatërronin forcat e izoluara baltike dhe aleate, dhe forcat ruse do të përparonin shpejt drejt Rigës, Talinit dhe Vilniusit. Eksperti i Rusisë, Mark Galeotti, thotë se janë bërë përgatitje të gjera për këtë skenar: “Nëse forcat ruse kalojnë kufirin në Estoni, të gjithë e dinë se çfarë të bëjnë.” Forcat pushtuese ruse do të sulmoheshin dhe forcat ajrore dhe raketore të NATO-s do të dislokoheshin kundër njësive të tyre të pasme.

Pushtim

Një skenar që shfrytëzon pasigurinë. Për shembull, një helikopter rus bën një “ulje emergjente” në kufirin me Kaliningradin për shkak të problemeve me motorin. Një “ekip shpëtimi” i paarmatosur dërgohet në Poloni ose Lituani për të kthyer ekuipazhin. Edhe nëse tërhiqet shpejt, Rusia do të ketë demonstruar aftësinë e saj për të depërtuar në territorin e NATO-s pa u ndëshkuar. Ekzistojnë variacione të shumta të skenarit të “helikopterit të humbur”, duke përfshirë raste të mëparshme të raketave dhe dronëve që fluturojnë “aksidentalisht” mbi Ukrainë dhe rrëzohen në Poloni, Rumani dhe Moldavi. Përmes incidenteve të tilla, Rusia sinjalizon aftësinë e saj për të shkaktuar dëme më serioze dhe përpjekje për të mbjellë frikë te politikanët perëndimorë dhe për të zvogëluar mbështetjen e tyre për Ukrainën.

Skenar i rremë

Ekspertët thonë se Kremlini po grumbullon dronë ukrainas të kapur ose të rrëzuar për t’i përdorur më vonë për provokime, duke krijuar përshtypjen se një sulm masiv ajror ukrainas ndaj Rusisë ka dështuar, me dronët që kanë rënë në territorin e vijës së frontit. Polonia, ku ndjenjat anti-ukrainase janë tashmë në rritje, mund të jetë një objektiv joshës për një sulm të tillë. Ky skenar është më i besueshëm se skenari Narva dhe mund të ketë efektin e dëshiruar politik. Megjithatë, është e paqartë se si Rusia mund ta përdorë atë për të minuar NATO-n.

Sabotim në Evropë

Kremlini ka demonstruar tashmë aftësinë e tij për të kryer sabotime në të gjithë Evropën, shpesh duke synuar vendet më pak të përgatitura se fqinjët e tyre të menjëhershëm. Një incident i tillë i dyshimtë është zbulimi i një droni në Aeroportin e Leipzigut. Nëse Putini po kërkon një mënyrë për të testuar NATO-n, hapi tjetër logjik do të ishte të urdhëronte një operacion që do të rezultonte në viktima, siç është rënia nga shinat e një treni ose bombardimi i një fabrike, shkruan gazeta. Por operacione të tilla janë të mbushura me rrezik, pasi ato mund të provokojnë një përgjigje të dhunshme. “Supozoni se një dron që fluturon pranë Aeroportit Schiphol ose Charles de Gaulle përplaset me një aeroplan pasagjerësh dhe vret 200 ose 300 civilë në territorin e NATO-s. Papritmas, ekziston nevoja për një përgjigje shumë më vendimtare sesa kemi parë më parë. Papritmas, ka një përshkallëzim që asnjëra palë nuk e dëshiron”, argumenton Sam Green, profesor i politikës ruse në King’s College London.

Sulm kibernetik

Në teori, sulmet kibernetike sistemike konsiderohen si bazë për të thirrur klauzolën e mbrojtjes kolektive të NATO-s. Megjithatë, nga vetë natyra e tyre, ato janë të vështira për t’u zbuluar dhe është e paqartë se çfarë kundërmasash duhet të merren. Një sulm hipotetik që çaktivizon sistemet e transfuzionit të gjakut të Shërbimit Shëndetësor Kombëtar do të rezultonte në humbjen e jetës. Por sulme të tilla nuk janë domosdoshmërisht fatale. Një rënie e tregut të aksioneve që mbjell panik ose mbyllja e një aeroporti kyç mund të shkaktojë përçarje të përhapura, duke ndikuar në vendimmarrjen politike. Ekspertët besojnë se Kremlini shpreson që sulme të tilla nuk do të shkaktojnë masa të rëndësishme hakmarrëse.

The GeoPost